"Czuły punkt" Dominika van Eijkelenborg

   Weronika jest polską studentką, która wyjechała na wymianę do Holandii. Dla młodej, nieśmiałej dziewczyny to była nie lada okazja, bo tam wreszcie miała okazję zerwać toksyczną więź ze swoją matką, która wychowywała ją samotnie i traktowała jak najkruchsze stworzenie na świecie. Kilkaset kilometrów od domu Weronika odważyła się w końcu odetchnąć pełną piersią i tak po prostu się zabawić, korzystając z uroków tego, że ma dwadzieścia kilka lat i czas na popełnianie błędów.

   Pewnego pięknego majowego wieczora dziewczyna wracała sama do swojego wynajmowanego mieszkania; nie chciała, żeby Maarten, jej chłopak, ją odprowadzał, bo bała mu się przyznać do tego, że przeraża ją wizja niedługiego powrotu do domu. Nie zwróciła uwagi na auto parkujące za nią i na wysiadającego z niego mężczyznę, aż do czasu kiedy ten brutalnie przyciągnął ją do siebie i zatkał jej usta. Wtedy zaczął się jej koszmar.

   Weronika została przetransportowana do domu Luka Stanforda, młodego mężczyzny, który zarabiał na życie przez pomaganie handlarzom ludźmi pilnowaniem nielegalnych interesów. Przez niezwykły zbieg okoliczności był zmuszony więzić w swojej sypialni przerażoną dziewczynę dłużej niż zwyczajowe dwa dni, po których „szef” zazwyczaj zabierał je do jednego ze swoich nielegalnych burdeli. 

   Na początku Luke pałał do dziewczyny niechęcią i obrzydzeniem, ale z dnia na dzień  między nimi zaczęło tworzyć się coś na kształt koalicji, by w końcu przeobrazić się w uczucie, którego ja osobiście nie mogę sobie wyobrazić. Nie jestem w stanie pojąć jak kobieta może poczuć cokolwiek  (poza nienawiścią) do mężczyzny, który więzi ją wbrew jej woli i który pańskim gestem pozwala jej skorzystać dwa razy w ciągu dnia z łazienki. I kupuje jej kanapki w supermarkecie, za co ona jest mu ogromnie wdzięczna. Punktem kulminacyjnym mojego niedowierzania był moment, kiedy on zrobił jej kawę a ona o mało się nie popłakała ze wzruszenia.

  „Czuły punkt” wspaniale pokazuje, że nie sposób jest odgadnąć w jaki sposób rodzą się w ludziach uczucia. Bo chyba każdy z nas, czytając tą książkę we własnym domu, z własnym kubkiem kawy w ręce zdziwiłby się jak przetrzymywana dziewczyna może zakochać się w swoim oprawcy? Tyle tylko, że pewnie inaczej wygląda to z naszej perspektywy a nikt z nas nie wie – i lepiej, żebyśmy się tego nie dowiedzieli – jak zareagowalibyśmy na miejscu Weroniki.

   Spodziewałam się zimnokrwistego thrillera a dostałam zamiast niego książkę opisującą przypadek syndromu sztokholmskiego, co wcale nie oznacza, że lektura mi się nie podobała. Dominika van Eijkelenborg świetnie opisała dwójkę głównych bohaterów, jej język jest bardzo plastyczny i barwny a w dodatku stworzyła niesztampową historię, z jaką się jeszcze na rynku wydawniczym nie spotkałam.

   Mimo kilku niedociągnięć, jest to pozycja, po którą warto sięgnąć, żeby zrozumieć, że pewne sprawy pozostaną niezrozumiałe na zawsze. Szczególnie jeśli chodzi o miłość.

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu  

"Zielony zakątek" - coś dla ciekawskich

   Małe miasteczka cechują się tym, że wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą. Sąsiad kupił nowego psa? - ta kwestia na pewno zostanie omówiona podczas spotkania Klubu Książki. Pan X postanowił rozwieść się z żoną? - z pewnością starsze panie będą żywo o tym dyskutowały podczas kupowania bułek na śniadanie. Do miasteczka wprowadził się przystojny młody lekarz? - nie zdąży się nawet rozpakować a już sąsiadki będą dzwoniły do drzwi dźwigając kosz owoców na powitanie.
   Jednym z takich miasteczek jest Cedar Cove, położone niedaleko Seatlle. Autorka otwiera przed czytelnikami drzwi i pozwala im poznać tajemnice mieszkańców, czyli robi to, co byłoby spełnieniem marzeń każdej miejskiej plotkary.
   Poznajemy między innymi losy Mary Jo, która samotnie wychowuje małą córeczkę Noelle i która stara się uciec od mrocznej przeszłości. Niestety, ojciec dziewczynki na nowo wkracza w jej życie i zapowiada, że będzie walczył w sądzie o opiekę nad dzieckiem. I tutaj moja studencka wiedza się przyda - w Polsce zazwyczaj dzieci trafiają pod opiekę matki, jednak za granicą już nie jest to tak jasne i oczywiste. We Francji to najczęściej ojciec ma pełne prawo opieki a matki tylko odwiedzają dzieci a w Ameryce wszystko zależy od tego, kto bardziej przekona sąd do siebie. Tak więc sytuacja Mary Jo nie jest łatwa, na szczęście jednak ma oparcie w zakochanym w niej Macku, który zrobi wszystko, by ją uszczęśliwić.
   Kolejnym z wielu bohaterów jest brat Mary Jo, Linc, który po kilku tygodniach znajomości poślubił Lori i sam się sobie dziwił, że tak szybko się na to zdecydował. Niestety nie przewidział reakcji rodziców swojej żony, która daleka była od szeroko otwartych ramion i radosnego "witaj zięciu!". Od kiedy teść dowiedział się o nowym członku rodziny jest gotowy posunąć się nawet do gróźb, by się go pozbyć.
   Trudno jest określić, kto jest głównym bohaterem "Zielonego zakątka", tak samo jak trudno jest stwierdzić czyje problemy są najtrudniejsze. Przekrój wiekowy postaci też jest różny, dlatego z pewnością każdy czytelnik odnajdzie w kimś pokrewną duszę; autorka nie narzuca podziału na tych dobrych i złych, jest obiektywna i to my sami musimy zdecydować kto zasługuje na naszą sympatię.
Ta obyczajówka spodoba się przede wszystkim kobietom, które lubią wiedzieć więcej niż powinny (czyli ten 1 % musi sobie lekturę odpuścić) a słowo "sekret" zachęca je nie do wycofania się, ale do bardziej intensywnego węszenia. Panowie też mogliby się wiele z "Zielonego zakątka" nauczyć, przede wszystkim tego cudownego książkowego zabiegania o kobietę - panie, wiemy o co chodzi, prawda? 
   Niestety ja po raz drugi nie wróciłabym do tej książki. Brak akcji, morderstwa, postapokaliptycznego świata albo przynajmniej jednego malutkiego czarodzieja sprawił, że "Zielony zakątek" lekko mnie nużył. Brakowało mi głównego wątku, który nadawałby sens całej książce a tak, przy dużej liczbie historii żadna nie wywołała we mnie większych emocji. Nie mniej polecam osobom, które nie potrzebują nadnaturalnych stworzeń i kilku trupów, by dobrze się bawić.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu

   Nie wiem czy zauważyliście, ale ostatnio było mnie tutaj troszkę mniej a to dlatego, że trochę mi się w życiu pozmieniało i musiałam się z tym na spokojnie uporać. W każdym razie już jest dobrze (wino i przyjaciółka zawsze pomogą!) i znowu będę Was zadręczać nowymi książkami.

"Smak tulipanów" Antoinette van Heugetn

   Rodzinne sekrety ukryte pod warstwą kurzu i wstydu zawsze mnie ciekawiły, dlatego też z chęcią sięgnęłam po nową książkę Antoinette van Heugten "Smak tulipanów" (i dlatego też poszłam na prawo.)

    Główną bohaterką jest młoda lekarka mieszkająca w Houtson, Nora, która dzieliła swoje życie z matką i malutką córeczką, Rose, do czasu aż jeden nieznany sprawca zamordował starszą kobietę a drugi porwał małą Rose.

"Odnajdę moja córkę. Powiedz swoim ludziom, żeby szli przodem, podążali za mną albo, do diabła, zeszli mi z drogi!" 

   Oszalała z rozpaczy Nora postanowiła nie czekać na wyniki mozolnego śledztwa policji i sama ruszyła śladem przeszłości swojej matki, by odzyskać córkę. Na podstawie odnalezionych w domu dokumentów, które nie przedstawiały jej rodziców jako dobrych i nieskazitelnych ludzi, jak zawsze o nich sądziła, wyrusza do Holandii, skąd oboje pochodzili. Tam mierzy się z historią swojej rodziny i całego świata, zagłębiając się w przygnębiające dzieje drugiej wojny światowej. Odnajduje także swoją dawną miłość, ojca Rose. W "Smaku tulipanów" gorycz historii miesza się ze słodkością miłości.

    Cieszy mnie też to, że w "Smaku..." wojna nie jest przedstawiona jedynie jako siedlisko zła i śmierci; Antoinette nie bała się pokazać, że z dala od linii frontu, w strachu i konspiracji także rodziła się miłość - silna, wyjątkowa i niekiedy tragiczna - która łączyła ludzi stojących po dwóch stronach barykady.

    Autorka zastosowała niezwykle ryzykowny zabieg i już w czwartym rozdziale książki powiadomiła czytelnika o tym, kim był morderca a kim porywacz. Kojarzy mi się to z serialem o detektywie Colombo, gdzie pierwszą sceną było zawsze pokazanie samego morderstwa a później widz mógł delektować się oglądaniem miotającego się wśród dowodów i poszlak detektywa. Na całe szczęście nie ujęło to książce niczego a może nawet i większość z Was potraktuje to jako egzotyczną i nowoczesną zaletę (bo w końcu trzeba jakoś się jakoś wyróżnić na tyle miliona innych autorów.)

   Często w dialogi postaci wplatane są holenderskie słówka, które mi osobiście niestety psuły przyjemność czytania, ponieważ holenderski znam na równie dobrym poziomie jak język ludu mieszkającego w dorzeczu Amazonki a ani autorka ani tłumaczka nie pokusiły się na przetłumaczenia wtrącanych co chwilę słówek.

"- Może nie, ale co możemy zrobić innego oprócz poszukania?

- Vooruit! Biorę się do roboty - oświadczyła Marijke i zniknęła w głębi korytarza."

   Moi drodzy parafianie, co oznacza entuzjastyczne (jak wynika chyba z kontekstu?) Vooruit! ?

    Oprócz tej jednej wady "Smak tulipanów" czyta się bardzo przyjemnie i z pewnością będę wyczekiwała kolejnych książek Antoinette. A sam tytuł ma też znaczenie historyczne - jak wiadomo tulipany to symbol Holandii. W czasie wojny kiedy głód ogarnął cały kraj, ludzie zmuszeni byli żywić się cebulkami tych kwiatów, co zakrawało na kpinę; okupacja spowodowała, że umierający ludzie zjadali symbol wolności swojego kraju - ale cóż, życie składa się z samych absurdów.
   Książkę polecam, szczególnie tym z Was, którzy lubią odkrywać rodzinne tajemnice, nie boją się czytać o bestwialstwach wojny i wierzą w prawdziwą miłość.

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu

"W milczeniu" Erica Spindler

Większość z Was słyszała już o tej książce z innych blogów. Czujecie się zachęceni lub zniechęceni, zależnie od opinii recenzenta i macie wyrobione zdanie o "W milczeniu". Ale mimo to dołożę i swoją opinię.
Avery Chauvin po latach nieobecności powraca do miasteczka, gdzie dorastała i przeżyła pierwszą miłość i pierwsze rozczarowanie. Wróciła, by pochować swojego ojca, który w rozpaczy za zmarłą żoną popełnił samobójstwo. Avery nie może wybaczyć sobie, że przez ostatni rok rozmawiała z ojcem jedynie przez telefon, zbyt zajęta swoją karierą dziennikarską, by zatroszczyć się o samopoczucie ojca. Opieką otacza ją rodzina jej pierwszego chłopaka, Matta, których zna od dzieciństwa. Buddy i Lila oraz ich dzieci, Matt i Cherry traktują ją jak swoją córkę i siostrę i chcą być blisko niej zawsze, gdy ta się załamie.
Jednak Matt i Cherry to nie jedyne dziecko starszego małżeństwa. Na scenę wkracza Hunter, czarna owca rodziny, który przed laty wyjechał z miasteczka, zrywając kontakt z rodziną. Wrócił mniej więcej w tym czasie, gdy w wypadku zginęła matka Avery i zaprzyjaźnił się z jej pogrążonym w bólu ojcem. Jak całe miasteczko jest przekonany o tym, że sam odebrał sobie życie, bo w ostatnich tygodniach stał się odludkiem, chowającym się w domu przed światem zewnętrznym. Pojawia się jednak pewna kobieta, która próbuje przekonać Avery, że jej ojciec został brutalnie zamordowany, podobnie jak kilkanaście innych osób, które zginęły w niewyjaśnionych lub nieprawdopodobnych okolicznościach. Dziennikarka idzie za tym tropem i odkrywa tajemnicę, która może sprowadzić na nią nieszczęście...

Erica Spindler nie zaskoczyła i po raz kolejny napisała książkę, którą można określić mianem "dobry thriller". Nie dłużąca się w nieskończoność, składająca się tylko z tych elementów, które są niezbędnie potrzebne. Lekko nietypowa, ponieważ nie mamy do czynienia, jak zwykle, z jednym opętanym chorobą psychiczną mordercą lecz z całą organizacją.

Oczywiście pojawia się wątek miłosny i główna bohatera musi wybierać między dwoma braćmi; dawną miłością, dobrym i łagodnym Matt'em a tajemniczym i nieprzyjemnym, ale niezwykle szczerym Hunterem. Kiedy skończyłam czytać długo zastanawiałam się nad tym jak błędnie oceniamy ludzi. Ktoś, kto może nas ciągle denerwować, irytować  i drażnić może okazać się wspaniałym przyjacielem, a osoby zbyt miłe często kryją tajemnice, które mogą nas zranić.

Wadą tej książki jest główna bohaterka, która irytowała mnie swoją postawą. Zmieniała zdanie zależnie od tego jak zawiał jej wiatr, ciągła niestabilność psuła lekko radość z czytania. Jej postać była równoważona przez Huntera, bowiem wiadomo nie od dziś, że lubię mężczyzn podobnych z charakteru do Dean'a z Supernatural czy Olivera z Arrow (czyli 'jestem taki groźny i nieprzystępny, ale jeśli mnie pogłasiasz, to jestem cały twój').

Ogólnie rzecz ujmując (to dla tych, którzy czytają tylko ostatni akapit recenzji ^^) książka godna polecenia tym, którzy lubują się w gatunku damski thriller (właśnie wymyśliłam nowy gatunek). Jest napięcie, jest troszkę miłości (ale tylko troszkę), są trupy i on - bohater, który skrada serca. Czyli to, co kobiety lubią najbardziej.

"Pewnego razu w Paryżu" Diana Palmer

Każda kobieta potrzebuje czasami przeczytać książkę podchodzącą pod romans. Razem z bohaterami przeżyć nową miłość, poprzeżywać ich perypetie a to wszystko bez wstawania ze swojego ulubionego fotela.

Diana Palmer swego czasu napisała książkę, którą zatytułowała „Pewnego razu w Paryżu”. Powołała do życia dwójkę głównych bohaterów; Brainne i Pierca, którzy zostali w pierwszej scenie usadzeni w paryskim Luwrze, gdzie przeprowadzili między sobą pierwszą w życiu rozmowę.

Brianne była młodą kobietą, wchodzącą dopiero w dorosłe życie, niezrozumiałą przez matkę i tęskniącą za zmarłym niedawno ojcem. Pierce, dwa razy starszy od niej, opłakiwał śmierć żony i planował samobójstwo. Jak było do przewidzenia, młoda dziewczyna zakochała się w starszym mężczyźnie a on starał się wybić jej to uczucie z głowy, bo wiedział, że jest niewłaściwe.

Wszystko zmieniło się gdy bogaty szejk (wszak nie mogło zabraknąć tam i szejka!) współpracujący z jej ojczymem zażyczył ją sobie na jedną z wielu żon. Dumny Pierce, który bardzo lubił Brianne, a nie cierpiał za to szejka, wziął ją za żonę i obiecał ją chronić. Dla niego ślub był tylko formalnością, by odstraszyć nieprzyjemnego adoratora, dla niej spełnieniem marzeń. Zaczęli wspólne życie, gdzie jedno chciało jedynie formalnej przyjaźni a drugie wielkiej miłości. Kto wygrał?

Pierce to mężczyzna pozornie idealny – dumny, honorowy, bogaty, szlachetny, który za cel stawia sobie uszczęśliwienie swojej kobiety. Wierny zmarłej żonie, która ciągle kocha i ciepło wspomina, mimo wielu pokus otrzymywanych od innych kobiet.

Brianne to dziewczyna pozornie idealna – radosna, dobra, rozumiejąca, akceptująca wszystko co zaserwuje jej ukochany. Cierpliwie czekająca na uczucie, które może się pojawić, ale nie musi.

Tylko kto chciałby ideału? Mnie osobiście taki facet by niezwykle męczył swoją powagą i zachowawczym charakterem. Ona z kolei byłaby dla mnie zbyt mdła, stojąc ciągle za mężczyzną, podporządkowująca się jego zdaniu. „Pewnego razu w Paryżu” utwierdziło mnie w przekonaniu, że od ideałów o wiele lepsi są wadliwi, ale za to prawdziwi ludzie. 

 Nie ulega wątpliwości, że fabuła książki nie jest czymś niezwykłym. Standardowo jest ona, jest on, jest bogaty szejk (czasami zamiast niego występuje chciwy diler narkotyków), jest jednostronna miłość i zmarła żona (ewentualnie zmarły mąż.) Ale wiecie co? Czasami człowiek potrzebuje przeczytać tak banalną historię. Nie stresować się fabułą, nie wypatrywać morderców czających się po drugiej stronie kartki, nie wzdrygać się podczas opisu rozkładających się ciał... „Pewnego razu w Paryżu” zdecydowanie mnie zrelaksowało i pomogło mi naładować baterie, które ostatnio są na wykończeniu.Jeśli i Wy tego potrzebujecie to polecam. 

"Mroczny trop" - książka dla miłośników thrillerów i ... psów.

Często jest tak, że sympatia do autora przenosi się na ocenę jego książki. Całe szczęście, że w wypadku „Mrocznego tropu” autorka umieściła osobistą notatkę na samym końcu, bo inaczej nie byłabym w stanie subiektywnie ocenić tej książki.

Ryder Creed jest treserem psów i uczy ich tropienia narkotyków i zaginionych ludzi. Najczęściej trafiają do niego porzucone, niechciane i wygłodzone psy, którym daje drugą szansę a one odpłacają mu się oddaniem i jedyną w swoim rodzaju, psią miłością. Ryder wraz z jedną ze swoich suczek, Grace zostaje wynajęty, by „przewąchać” statek rybacki, który kursuje po wodach Zatoki Meksykańskiej. Ani Grace ani jej pan nie domyślają się jakiego makabrycznego odkrycia mogą tam dokonać...

W tym samym czasie Maggie O'Dell, agentka FBI prowadzi śledztwo dotyczące morderstw powiązanych z kartelem narkotykowym. Ścieżki jej i Rydera krzyżują się a między głównymi bohaterami znowu, jak i w poprzedniej części, zaczyna iskrzyć. Jednak muszą odrzucić na bok miłosne kwestie i starać się ujść z życiem, gdyż jedno z nich znalazło się na liście płatnych morderców.

Niewątpliwie gwiazdą tej książki jest Grace, suczka rady Jack Russell terrier ważąca nieco ponad siedem kilogramów. W tym małym ciele kryje się taki podkład miłości i oddania, że czytając książkę serce może nam się rozpłynąć w zachwycie. Grace jest szalenie przywiązana do swojego pana a przy tym jest jednym z najlepszych psów tropiących o jakich słyszałam. Nie straszne jej upały, ponad metrowe zarośla, zmęczenie ani insekty, które próbują zmylić jej trop. Kiedy Grace dostaje polecenie to stara się je wykonać za wszelką cenę a jest przy tym niezwykle urocza i niestrudzona. Dawno, o ile w ogóle, nie spotkałam się w literaturze z tak charakterystyczną postacią zwierzęcia.

To książka nie tylko dla miłośników thrillerów. To też książka dla wszystkich, którzy lubią psy i chcą przeczytać w końcu dzieło, gdzie pies odgrywa ważną rolę. Zapewniam Was, że pokochacie Grace, tą niepozorną suczkę o ogromnym sercu, jak i pozostałe psy Rydera; dużego i lojalnego aż do przesady Bola, bokserkę Diesel, małego Scouta i wszystkie pozostałe, o których, mam nadzieję, autorka rozpisze się w kolejnych częściach.

I już tłumaczę o co chodziło mi na początku. Cóż, gdybym przed lekturą „Mrocznego tropu” przeczytała notatkę autorki to byłabym już przekupiona. Mimo że nie jest ona dłuższa niż półtorej strony to wywołuje duże emocje. Autorka tłumaczy dlaczego stworzyła książkę właśnie o takiej tematyce, gdzie psy odgrywają ogromną rolę. Wspomina też, że nazwała jedną z postaci imieniem swojego psa, który z odejściem czekał, aż skończy pisać swoją kolejną książkę.

„Mroczny trop” przekonał mnie do twórczości Kavy, bo szczerze przyznam, że wcześniej nie pałałam do niej sympatią. Teraz mam ochotę przeczytać wszystko, co napisała. Dużym plusem jest to, że rozdziały są krótkie, nie „wleką” się przez kilkadziesiąt stron, dzięki czemu akcja wydaje się pędzić w zastraszającym tempie i wsysa czytelnika, puszczając go wolno dopiero po zamknięciu ostatniej strony,

Ach, i jeszcze dwa, niewątpliwe plusy – okładka. Piękna, klimatyczna, jesienna. I sylwetka mężczyzny z psem siedzącym przy jego nodze.

I drugi plus - to, co lubię w książkach najbardziej - ironiczne, sarkastyczne dialogi i opisy:

"- Węże koralowe są zwykle nieśmiałe i potulne. Dlatego rzadko się je spotyka. Lubią się chować. Atakują tylko wtedy, kiedy ktoś im przeszkadza, albo czują się zagrożone.

-Powiedziałbym, że może mu przeszkadzać, że ktoś go wsadził do płóciennego worka i  wepchnął pod siedzenie samochodu."

Oczywiście polecam. Grace i inne psy kupiły moje serce. Czuję, że i Was zauroczą.