Gdybym powiedziała wam, że pan X
zdradził swoją żonę z o wiele młodszą od siebie panią Y, to
chyba nikogo z was by to nie zdziwiło. Temat zdrady już nie
szokuje, przejadł się i spowszechniał.
Ale gdybym pokazała wam parę
staruszków, którzy są razem od sześćdziesięciu lat i którzy
nadal się kochają, to pewnie bylibyście zaskoczeni, że takich
ludzi da się jeszcze odnaleźć w zgliszczach tego, co kiedyś
nazywano miłością.
Jeśli się dobrze przypatrzymy to i
książki nie kończą się już wyświechtanym frazesem „żyli
długo i szczęśliwie”, ale raczej zaczynają się od tego, że
bohaterowie kiedyś wprawdzie byli szczęśliwi, ale teraz zostało
tylko przyzwyczajenie i wzajemny żal.
Arleta Tylewicz, autorka powieści
„Szczęście do poprawki” postawiła swoją bohaterkę, Jagodę, w
niekomfortowej sytuacji, kiedy to przez czysty przypadek odkryła, że
mąż od trzech lat sypia z inną kobietą. Jakby tego było mało,
jej przyjaciółki i koleżanki o wszystkim wiedziały, ale nie miały
odwagi, żeby jej o tym powiedzieć i pozwoliły, by dalej żyła w
mydlanej bańce, naiwnie wierząc, że jest jedyną kobietą w życiu
swojego męża.
Jagoda, co dziwne, nie rzucała
talerzami, nie wyrzuciła skarpetek niewiernego przez okno, nawet
specjalnie nie krzyczała; po prostu chciała, żeby się wytłumaczył
i zakończył romans. I tutaj, moje kochane, mąż Leszek powiedział
coś, co ubawiło mnie niesamowicie – otóż on romansu kończył
nie będzie, bo on kocha swoją kochankę. Żonę też kocha i nie
rozumie dlaczego nie może być tak, jak dotychczas, bo on czuł się
w takim trójkącie całkiem dobrze. A i kochance to przecież nie
przeszkadzało. Tylko Jagoda miała jakieś wydumane obiekcje co do
ich wspólnego pożycia.
By przemyśleć sobie wszystko na
spokojnie kobieta postanowiła wyjechać na jakiś czas na wieś, do
pensjonatu prowadzonego przez miłe małżeństwo Kozubków. Tam
niecierpliwie czeka na telefon od skruszonego męża, jednak ten
ciągle milczy... Kiedy zaś Jagoda zaczyna stawać na nogi komórka
nieoczekiwanie dzwoni a kochający nagle mąż prosi by wróciła do
domu. Co zrobi kobieta? Czy będzie żałowała swojej decyzji?
Zachowanie głównej bohaterki napawało
mnie gorzkimi odczuciami... Z jednej strony czułam pogardę, że
była gotowa „z marszu” wybaczyć zdradę, ale wiedziałam także,
że co by nie zrobił mój były to też dążyłam do tego, by jak
najszybciej wszystko się ułożyło. I czułam wstyd, bo skoro
gardziłam takim zachowaniem Jagody to jak świadczy to o mnie? Na
szczęście nauczyłam się na własnych błędach, że o swoje szczęście trzeba zawalczyć, nawet jeśli wymaga to drastycznych kroków. Czy i nasza bohaterka dojdzie do podobnych wniosków i zacznie w końcu żyć tak, jak chce?
Jeśli chodzi o pozostałych bohaterów "Szczęścia do poprawki" to niestety byli mdli i podobni do tysięcy innych książkowych postaci. Wyróżniał się tam tylko Leszek, który wzbudzał tyle negatywnych emocji, że miało się ochotę go ożywić a później zamknąć w piwnicy, żeby zrozumiał swoje zachowanie. Chociaż prawdopodobnie by nie zrozumiał.
Nie jest to może książka, która
zmieni coś we współczesnej literaturze, albo taka, która zostanie
zapamiętana przez dziesięciolecia. Może jednak zmienić życie
tych dziewcząt i kobiet, które ciągle zbyt kurczowo trzymają się
swojego partnera, nawet jeśli co chwilę przez niego płaczą. Jeśli
po tej lekturze chociaż jedna z nich zrozumie, że nie warto
poświęcać swojego szczęścia – ba! jeśli, choć jedna
zrozumie, że szczęście nie polega na ciągłym wybaczaniu i
odpuszczaniu i byciu na drugim miejscu – to pani Arleta może być z siebie dumna. Może przykład Jagody nauczy kogoś, że dobry
związek to taki, w którym wprawdzie są spory i kłótnie, ale
który nie polega na byciu na każde zawołanie i na kłamstwach, ale na wzajemnym szacunku.
Premiera książki już 25 sierpnia a ja za egzemplarz przedpremierowy dziękuję wydawnictwu
