Za co kochamy?

   Zastanawiałam się w ostatnim poście mimochodem jak to się dzieje, że akurat ta kobieta i ten mężczyzna postanawiają być razem. Dlaczego Julia i Romeo zostali okrzyknięci największymi kochankami czasów a mężny Tadeusz zakochał się właśnie w nieśmiałej Zosi a nie w dojrzałej i powabnej Telimenie? Co miało wpływ na to, że Johnny Castle wybrał Baby do wspólnego tańca a Bridget Jones pogardziła Danielem i pokochała pana Darcy'ego?

   Na świecie żyją miliardy ludzi. W twoim przedziale wiekowym miliony. Codziennie mijasz w drodze do pracy dziesiątki osób; w autobusie siadasz obok nieznajomych ci Bożych stworzeń i nie dzieje się nic. Na imprezach tańczysz z kim się da, co wtorek kupujesz ulubionego kebaba u przystojnego chłopaka z zarostem i niebieskimi oczami a raz w miesiącu płacisz rachunki u miłego pana bankiera, który na palcu nie ma żadnych znaków bycia zajętym i niedostępnym.    Masz kilku kolegów, grono znajomych a w twoim mieście nie wybuchła nagle nieznana epidemia i nie zmiotło z powierzchni ziemi wszystkich kandydatów na miłość.

    Pijąc z koleżankami śmiejesz się sama ze swojego nieszczęścia, że nie możesz znaleźć tego jedynego. Jeśli pojawiają się jacyś kandydaci na horyzoncie, to albo dłubią w nosie albo lubują się w puszczaniu głośnych bąków i uznają to za urocze i słodkie... Starsza ciotka przy niedzielnym obiedzie roztacza przed tobą wizję męża islamisty, bo nim znajdziesz kogoś odpowiedniego to europejczyków będzie trzeba ze świecą szukać. Matka płacze ilekroć koleżanka z pracy wydaje za mąż kolejną córkę i nie ma już sił tłumaczyć ci, że nie wolno być zbyt wybrednym, bo tego kwiatu może i jest pół światu, ale obecnie niektóre pszczółki zamiast zapytać kwiatuszki wolą pobzykać z inną pszczółką przy przeboju Eltona Johna.

   Ojciec nawet już ci nie zwraca uwagi a strzelbę, którą miał przeganiać twoich adoratorów już dawno wystawił na allegro i kupił za to maltańczyka, żeby twoja matka przestała mu jęczeć nad uchem, że nie może doczekać się wnuków.

   Jest ci źle, w telewizji widzisz samych zakochanych, nawet nielubiany przez wszystkich prezenter telewizyjny ma w domu żonę, która być może też go nie lubi, ale przynajmniej na niego czeka co wieczór. Przyjaciółki zasypują cię opowieściami o wybieraniu idealnych ślubnych zaproszeń a później o wybieraniu idealnych śpioszków dla potomka. U wszystkich wszystko idzie zgodnie z założonym w dzieciństwie planem a u ciebie na opak. Nie masz już siły załamywać rąk i płakać nad kolejną komedią romantyczną, więc do kina wybierasz się na najnowszego Bonda, ale na miejscu uświadamiasz sobie, że i Bond zawsze kogoś ma. I że nigdy nie ma kaca po martini a ty nie możesz podnieść się z łóżka na drugi dzień, bez względu na to czy wypiłaś wstrząśnięte i mieszane czy nie.

   Aż nagle, przypadkowo zdarza się to. Spotykasz go. Wcale nie przypomina twojego ideału; nie ma grzywy brązowych włosów, które zabawnie kręciłyby się na karku. Jego oczy nie mają odcienia lodowatej wody i nie przeszywa cię nimi na wskroś. Nie ma też metra osiemdziesięciu i w gruncie rzeczy możesz patrzeć mu w oczy bez potrzeby zadzierania głowy. Brak mu tatuaży, które zawsze uważałaś za cholernie pociągające. Ma za to lekko krzywy zgryz, który dodaje mu uroku; mała blizna na nadgarstku to pamiątka po jego niezdarności i wcale nie jest efektem zabaw na karuzeli, ale zrobił to sobie otwierając słoik z ogórkami pięć miesięcy temu. Nie potrafi śpiewać, więc odpadają ballady, których chciałaś słuchać; zresztą i tak gra tylko na trąbce a trudno jest śpiewać i grać równocześnie.

   Pojęcia nie masz dlaczego się w nim zakochałaś. Nosi dwie różne skarpetki, odmawia spania w jednym łóżku z twoim psem i nie ma w planach zostania wegetarianinem a ty nienawidzisz mięsa. On nie wie dlaczego jest właśnie z tobą a ty nie wiesz dlaczego chcesz być właśnie z nim. Pojęcia nie macie co takiego was do siebie przyciągnęło i co sprawia, że on nie zasypia gdy ty opowiadasz o rozmnażaniu się pszczół, co cię niezmiennie fascynuje.

   Twoja matka zamawia mszę dziękczynną w pobliskim kościele, ojciec na nowo szuka dobrej wiatrówki, żeby mieć czym zięcia postraszyć a starsza ciotka z satysfakcją stwierdza, że miała rację, bo wybranek mówi lekko niewyraźnie i to na pewno dlatego, że jest innowiercą (i nie ważne, że ma blond czuprynę, ciotka wie swoje.) W domu teściowie przyjmują cie chlebem i solą i zadają koronne pytanie „co ty widzisz w naszym syneczku” a ty nie wiesz co odpowiedzieć. Bo nie wiesz co w nim widzisz i w panice myślisz co powiedzieć, żeby ich zadowolić.

   Bierzecie ślub, jesteście szczęśliwi, rodzą się wam dzieci, kłócicie się o to, co oglądać w telewizji, gdzie jechać na wakacje i czy dawać dziecku klapsy czy nie. Kupujesz miliony poradników i gazet, szukasz odpowiedzi na pytanie za co ty go w ogóle kochasz. Podpytujesz przyjaciółek, każda z chęcią wymienia ci listę zalet swojego męża, ale żadna jakoś nie pasuje do twojego niezdarnego chłopa, który potrafi potknąć się o własne sznurówki. Dzieciom mówisz, że kochasz ich tatusia za to, że się wami opiekuje, ale sądzisz, że to zbyt błahy powód, bo przecież pani przedszkolanka opiekuje się twoimi dziećmi przez pięć dni w tygodniu, ale jej nie darzysz większym uczuciem. Szukasz gdzie pies jest pogrzebany, czepiasz się każdej wypowiedzi romantycznej bohaterki jak rzep psiego ogona i pojęcia nie masz dlaczego ostatnio wszystko ci się kojarzy z psem. Może dlatego, że notorycznie zapominasz kupić karmy waszemu labradorowi, który i tak śpi w łóżku, mimo zapewnień niedoszłego wtedy małżonka, że on w życiu się na to nie zgodzi?

   Twoje dzieci dorastają, ukochany ma coraz więcej siwych włosów i coraz mniej potyka się o sznurówki – z biegiem lat nabył umiejętność nieprzewracania się na prostej drodze. Niestety nadal ciągle zapomina wyciągnąć kluczyków z samochodu i dwa razy wam już zwinęli furę sprzed domu, bo bramki też zapomniał zamknąć. Twój ociec na nowo sprzedał wiatrówkę, bo stwierdził, że twój niezdara mógłby przypadkowo postrzelić się w stopę i lepiej dmuchać na zimne. Matka dalej dała na mszę, żeby wam kolejnego samochodu nie ukradli i kupiła zięciowi tabletki na pamięć, ale on zapomina ich zażywać. Mimo wszystko ty nadal za nim szalejesz i nadal patrzysz z zachwytem jak wypełnia papiery dla ubezpieczyciela, żeby zwrócili wam pieniądze. Słuchasz z zachwytem jak gra na trąbce i otwierasz za niego słoiki z ogórkami, bo zeszłego lata znowu się skaleczył i stara blizna została zastąpiona nową.

   Przyjaciółki nie rozumieją dlaczego nie wybrałaś Romka z drugiej B i na wzór mamusi Alinki z „Miodowych lat” opowiadają ci ciągle jaką to Romek robi karierę za oceanem i że ciągle jest wolny i o tobie wspomina. A ty zbywasz ich machnięciem ręki i pobłażliwym śmiechem. Wracasz do domu, do swojego męża, oglądacie razem film o Afryce, bo nigdy nie zobaczycie jej na żywo, bo on nie lubi latać samolotem i zasypiasz przy nim szczęśliwa. 

   Na czterdziestą rocznicę ślubu on zapomina kupić ci prezent i w pośpiechu wpada do pobliskiej Biedronki, gdzie w popłochu szuka czegoś, co mogłoby ci się spodobać. Wie, że lubisz czytać a akurat jest promocja na książki, więc przebija się przez tłum ludzi i bierze pierwszą książkę z brzegu, bo przecież on i tak się na tym nie zna. Przynosi ci książkę znienawidzonego Paula Coelho, który kojarzy ci się z kiczem i tandetą, ale po kilku tygodniach otwierasz książkę i zaczynasz czytać, żeby nie zrobiło mu się smutno. I już wiesz. Zagadka życia została rozwiązana. Po czterdziestu latach dowiadujesz się dlatego ty wybrałaś jego a on wybrał ciebie, z tą twoją nadwrażliwością i wiecznym niezadowoleniem. Już wiesz dlaczego pokochał twoją neurotyczność i nadinterpretację faktów wszelakich. Dlaczego wytrzymywał te wszystkie pretensje i zgodził się przemalować salon na bakłażanowy kolor, skoro go tak nienawidzi, bo kojarzy mu się z pokojem u nielubianego kolegi z podstawówki. 

   W końcu oddychasz spokojnie, zaznaczasz cytat markerem i idziesz dalej przez życie ze świadomością, że nic nie zrobiłaś źle. Już wiesz.

„Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości.”

"Kołysanka" książka o tym jak zrozumieć to, czego zrozumieć się nie da.

   Recenzja tej książki pojawiła się już na wielu blogach, ale mam nadzieję, że z chęcią poznacie i mój punkt widzenia. Bo warto zaznaczyć, że różni się on nieco od punktu widzenia innych recenzentów. Do rzeczy.

   Remy nigdy nie poznała swojego ojca; był muzykiem, wolnym duchem i po siedmiu latach małżeństwa odszedł od jej matki. Pech chciał, że akurat wtedy Remy była płodem, nie miała więc szansy nacieszyć się posiadaniem ojca chociażby przez krótką chwilę. W ramach pokuty, odkupienia czy jakiegokolwiek innego podniosłego słowa ojciec napisał w dniu narodzin córki piosenkę, która okazała się hitem. Dwa lata później zmarł i zostawił jej po sobie kilka smutnych akordów i parę nostalgicznych słów. I to wszystko.

   Matka Remy wytrwale szukała nowej miłości i w rezultacie w momencie rozpoczęcia się fabuły książki szykuje się do swojego piątego ślubu. Nic więc dziwnego, że dziewczyna nie wierzy w związki i wychodzi z założenia, że lepiej jest się rozstać kiedy zaczyna się dostrzegać wady drugiej osoby, niż tkwić w związku, który – jak każdy – nie ma żadnej przyszłości.

    Pewnego dnia poznaje przypadkowo Dextera, dryblasa o nieskoordynowanych ruchach, który przy pierwszej rozmowie popełnia ogromny nietakt i oznajmia Remy, że są dla siebie stworzeni. Mogłoby brzmieć to jak początek kiczowatego romansu, jednak bohaterce bliżej jest do rzeczywistych dziewcząt niż do dzierlatek z powieści Danielle Steel i wyśmiewa chłopaka odchodząc naprędce.

„- Wtedy nie. Ale poczułam coś przed chwilą, jak rąbnąłeś mną o ścianę.

- Zrobiłem to niechcący – wyjaśnił cicho i pochylił się ku mnie. - Doszło do przykrego wypadku. To był niefortunny skutek uboczny entuzjazmu, który ogarnął mnie na myśl, że z tobą porozmawiam.”

   Tutaj warto powiedzieć kilka słów o Remy. Przede wszystkim, nie jest ideałem. Wręcz przeciwnie, jest okropną dziewuchą, która puszczała się z kim popadnie i sama to przyznaje. Piła, ćpała, paliła, uprawiała niezobowiązujący sex i była naprawdę wredną osóbką. Jednak później postanowiła przyhamować ze swoim imprezowym stylem życia i ograniczała się do sypiania tylko z tym facetem, z którym obecnie była. Do czasu poznania Dextera.

   Wiecie, to trochę jak opowieść o tym, jak drugi człowiek może nas zmienić. Nie potrzeba umoralniających rozmów, nie potrzeba godzinnych zwierzeń, snucia nierealnych planów i zobowiązujących obietnic, że zawsze będzie się obok. Czasami sama obecność drugiej osoby powoduje, że się zmieniamy- po cichu, niezauważalnie pozbywamy się złych przywar i stajemy się wersjami lepszych nas. Być może spowodowane jest to tym, że to ta konkretna osoba pojawiła się w naszym życiu i broń Boże nie mówię od razu, że musi być to miłość naszego życia; równie dobrze może być to przypadkowo spotkany starszy pan w kolejce, kobieta z kiosku ruchu czy matka koleżanki naszego dziecka. Ta znajomość wcale nie musi trwać długo, czasami wystarczy zaledwie kilka minut, by nasze życie zmieniło się diametralnie. Żebyśmy postanowili coś w sobie zmienić, czegoś uszczknąć a coś dodać.

   Dla Remy z pewnością takim człowiekiem był Dexter. Oczywiście go odpychała rękami i nogami, aż w końcu skapitulowała i postanowiła być z nim przez te kilka miesięcy, które dzieliły ją od wyjazdu na studia. Nie przewidziała tylko, że Dexter będzie miał zgoła inne zdanie na temat czasu trwania ich związku.

„Miłość jest nieprzewidywalna. Czasami znasz mężczyznę od lat i nagle pewnego dnia bum! Widzi się go inaczej. A czasami dzieje się to od pierwszego spojrzenia. Dlatego miłość jest wspaniała.”

   Z pewnością jest to książka o miłości a raczej o tym, że zawsze warto dawać jej szansę. Nie ważne czy sparzyłaś się raz, dwa, czy piętnaście – warto próbować i warto dawać szansę poznanym osobom, bo może to one będą tymi wyjątkowymi.

   Książka uczy nas także tego, że niemożliwym jest zrozumieć skąd miłość się bierze, chociaż przyznajcie – sami się nieraz nad tym zastanawialiście. Ja też nie raz, nie dwa myślałam, co jest we mnie takiego niespotykanego, że akurat ten facet chce ze mną być? Ani urody Scarlett Johanson nie mam, ani figury Naomii Cambell ani poczucia humoru Jima Carrey'a. A jednak coś musi we mnie być takiego, coś, czego nie dostrzega nikt inny a dostrzega on (chyba, że on też nie dostrzega i wychodzi z założenia, że z braku laku i kit dobry.)

   Remy bardzo długo się zastanawiała co sprawia, że jej matka i jej brat - niegdyś nastawiony równie sceptycznie do związków co i ona - zgadzają się na miłość, na związek z wszystkimi tego wadami. Dziewczyna brata Remy – Jennifer Anne to osoba niezwykle egzaltowana, wyniosła, elegancka i według głównej bohaterki – kompletnie różna od Chrisa. A jednak chłopak nie widzi poza nią świata i nie potrafi wytłumaczyć młodszej siostrze dlaczego się tak dzieje, dlaczego to właśnie Jennifer Anne okazała się być tą jedyną.

   Jeśli ktoś twierdzi, że to kiczowata książka o miłości to nie ma racji – to książka o zrozumieniu tego, czego zrozumieć się nie da. Autorka napisała ją niezwykle przystępnym, lekkim językiem; niby Remy jest nastolatką, ale równie dobrze mogłaby mieć trzydzieści parę lat, bo hormony nie wylewają się z niej litrami i nie dramatyzuje na co drugiej stronie. Mimo błędów, które popełnia to dojrzała i mądra kobieta, która musi nadrobić to, czego inni uczą się w dzieciństwie – jak kochać innych i jak pozwolić na to, by być kochaną.

   Serdecznie ją polecam wszystkim tym, którzy lubią poczytać dobre i mądre książki o miłości.  

"Zabójcza bliskość" - lekka niezobowiązująca recenzja lekkiej niezobowiązującej książki

   Jako pełnokrwista kobieta lubię czasami poczytać o miłości. Wiadomo, romans w książce nie zaszkodzi, w życiu już tak. Jako ironicznie nastawiona do życia baba nie lubię kiedy jest zbyt ckliwie, dlatego też zdecydowałam się sięgnąć po babski thriller. Pasło na „Zabójczą bliskość” Beverly Barton.

   Główną bohaterką jest Bernie, która – cóż za niespodzianka – nie ma figury modelki ani oczu wielkich jak sarna. Włosów gęstych jak mech również nie ma. Jest bardzo wysoka i dość masywna i wobec tego wyróżnia się na tle tysiąca innych bohaterek książkowych. Aby nie przyprawić czytelniczek o zawał serca autorka powołała do życia siostrę Bernie, która była piękna, atletyczna i każdy mężczyzna chciał z nią być. Z Bernie nie chciał niestety być nikt.

   Główna bohaterka dzierżyła w swoich rękach stanowisko nietypowe, gdyż była szeryfem. Dzięki braku urody gwiazdy filmowej podwładni słuchali się jej i szanowali każdą jej decyzję. Akcja nabiera tempa, gdy do miasteczka, w którym rządzi pani szeryf przyjeżdża Jim Norton – była gwiazda futbolu, obecnie policjant na wygnaniu. Bernie decyduje się zatrudnić go w swoim zespole i ani słowem nie wspomina nikomu, że jako nastolatka podkochiwała się w przystojnym sportowcu. Niestety, jak to w życiu bywa, Jim bardziej zainteresowany był ponętnymi i sterczącymi wdziękami młodszej siostry Bernie, niż jej cichym uwielbieniem.

   Skoro wątek miłosny lekko wam już nakreśliłam, mogę przejść do wątku zasadniczego a więc do kwestii mordercy. Panowie, panie! - nigdy wcześniej, w żadnej książce ani w żadnym filmie nie spotkałam mordercy, który byłby taki dżentelmenem! Otóż psychopata z książki „Zabójczy urok” miał jedną piękną, szarmancką cechę – nie adorował kolejnej kobiety, póki nie zabił tej, którą więził.

   Tutaj muszę wyjaśnić, że morderca nim porwał kobietę wysyłał jej tajemnicze liściki, niewielkie prezenty, obrazy. Baby, jak to baby – jak dostaną list od tajemniczego adoratora to zaraz umyślą sobie kto może nim być (zwykle jest to najprzystojniejszy mężczyzna w mieście, oczywiście) i chodzą przeszczęśliwe, że niedługo adorator się ujawni i czeka ich szczęśliwe wspólne życie.

   Niestety, zwykle otrzymywanie takich prezentów kończy się podobnie jak w czytanej przede mnie książce, ale kobiecej natury nie można przeskoczyć.

   Wracając do książki – szarmancki morderca-psychopata najpierw adoruje a następnie porywa, torturuje i gwałci przez wiele tygodni upatrzoną przez siebie kobietę. Po kilku tygodniach postanawia ją uwolnić i w tym celu podrzyna jej gardło (jak widać pojęcie „wolność” ma różne znaczenia.)

   Wszystkie ofiary mają jedną cechę – to piękne, ciemnowłose kobiety, które mają powodzenie u mężczyzn. I w tym momencie ja się pytam skąd taka dyskryminacja wśród autorów i reżyserów? Nie słyszałam o żadnym psychopacie, który porwałby dziewczynę o wątpliwej urodzie czy taką, która walczy z ostrą odmianą trądzika. Żaden seryjny gwałciciel nie poluje na kobiety noszące rozmiar plandeki od namiotu ani na takie, które uważają, że kosmetyki i mydło to głupi wymysł współczesnych czasów.

   „Zabójcza bliskość” to świetna pozycja na niezobowiązujący weekend; ciekawi, niekiedy bawi, lekko szokuje i co najważniejsze – odpręża. Z przykrością muszę stwierdzić, że coraz mniej jest obecnie książek, których rolą jest jedynie bawienie a i takich niekiedy czytelnikowi potrzeba. Nie zrozumcie tego opacznie – cieszę się bezgranicznie, że literatura jest coraz bardziej ambitna, że powstają książki, które coś wnoszą do naszego życia. Ale niekiedy potrzebna jest powieść, która ani nie zanudzi, ani która nie rozrusza szarych komórek mózgu – ot, miłe czytadło, które odpręży po ciężkim tygodniu i które będzie chciało się czytać.

   Bo obecne „lekkie książki” mają taki poziom, że klękajcie narody. Po pierwszym rozdziale mam niekiedy dość.

   Tą książkę z 2006 roku kupiłam na allegro za około 5 złotych – i z pewnością wydałabym na nią i 35 złotych, bo wiem, że jeszcze do niej wrócę. Takie niezobowiązujące babskie thrillery mają to do siebie, że po kilkunastu miesiącach zapomina się kto był mordercą, jak skończył się wątek miłosny i chce się do niej wrócić. Dlatego warto mieć na półce takie właśnie książki – niezastąpione w wypadkach, gdy obok piętrzy się sama literatura poważna a mózg gwałtowanie potrzebuje czegoś, co go ostudzi.

   W końcu mózg jak procesor – nie można go zbyt często przegrzewać.

    I tym informatycznym porównaniem żegnam was i polecam rozejrzeć się za książkami Beverly Barton.  Ah, i nie udało mi się do końca odgadnąć kto jest mordercą, chociaż miałam swoje podejrzenia. 

    PS- Wczoraj zapaliła mi się nad główką żarówka (na pewno LED-owa, bom ekologiczna) i wpadłam na pomysł, żeby napisać post "Jak zostać psychopatycznym mordercą idealnym?"             I tutaj moje pytanie do was - co o tym sądzicie? Oczywiście byłoby nad wyraz ironicznie i posiłkowałabym się wszystkimi błędami morderców z książek i filmów, bo - już wstępną listę zrobiłam - popełniają ich co niemiara! 

Mam urodziny!

   Plecy bolą, wzrok się pogorszył, protezę pora by kupić, słuch niedoskonały.... mam 24 lata.

Z tej podniosłej okazji, że jeszcze przez rok mogę żyć w pierwszej połowie mojego ćwierćwiecza, postanowiłam zrobić listę 24 faktów o mnie. Nie będą śmieszne, bo to nie fikcja a realizm.

1. Moja babcia urodziła się 6.01, moja mama 16.01 a ja miałam być na 26.01. Niestety złamałam dziesięciodniową tradycję, bo byłam małym buntowniczym płodem.

2. 99% mojej rodziny pojawiła się na świecie w zimie. Nawet mój pies jest styczniowy, co u yorków rzadko spotykane. Chwała Bogu, że narzeczony z grudnia, bo by tego starsze pokolenie nie przeżyło, że wprowadzam na łono rodziny osobę urodzoną nie w zimie.

3. Od dziewiętnastu lat moje włosy są tej samej długości. Mimo usilnych starań i modlitw nie chcą rosnąć... tzn. rosną, bo odrosty systematycznie się pojawiają, ale długość ciągle jest ta sama (może mama w nocy mi je podcina?) Stosowałam już wszystko, od tabletek, poprzez dietę, wcierki, odżywki, oleje. Teraz jestem na etapie picia drożdży co moja rodzicielka skwitowała prostym stwierdzeniem, że jestem tak samo naiwna jak ona trzydzieści lat temu.

4. Pracuje nocą! I wcale nie stoję w najmniej oświetlonym miejscu chodnika w kusej spódniczce o kolorze neonowej zieleni! Razem z przyjaciółką od czasu do czasu jeździmy na inwentaryzację do sklepów. Dostajemy tam czytnik i jeździmy nim sobie po metkach – jako, że w dzieciństwie skrycie marzyła mi się praca w sklepie to jestem dość zadowolona, bo chociaż pod osłoną nocy spełniam swoje marzenia.

5. Będę świadkową! W maju. I kompletnie nie wiem co ma świadkowa robić. Na internecie wyczytałam, że świadkowa to „tańcząca krawcowa i babcia klozetowa” cóż, w porządku, od jutra zaczynam uczyć się posługiwać igłą i nitką. No i tańczyć, bo nie wiem czego mam się uczyć, że być dobrą babcią klozetową!

6. Będę panną młodą! (Ale to już wiecie, bo podniecam się tym od miesiąca.) 1 lipca 2017 oficjalnie zostanie zdjęte ze mnie jarzmo bycia panną w nieprzystającym do tego wieku i zostaną młodą żonką. I nie przytyję po ślubie! Był ktoś z Was na weselu w "Jagience" w Białobrzegach k. Łańcuta? 

7. Był czas w moim życiu, że paliłam papierosy – nie jakoś nałogowo, raczej „bo to takie cool” - wiecie, fiu bździu w głowie i razem z koleżankami miałyśmy frajdę, że udajemy dorosłe. Moja przygoda z paleniem trwała miesiąc i skończyła się w momencie, gdy koleżanka zapomniała że ma w ręce zapalonego papierosa i zaczęła mnie klepać po ramieniu. Wypalona dziura w ulubionej kurtce jest po dziś dzień.

8. Nie lubię zmian, bo zawsze widzę wszystko w czarnych barwach i jak coś się zmienia to jestem przekonana, że będzie gorzej niż jest. Ale później okazuje się, że nie miałam kompletnie racji i wszystkie zmiany wychodzą mi na dobre. Co nie zmienia faktu, że i tak ich nie lubię.

9. W tym roku będę (oby!) panią magister. Mój temat pracy to „Dzieciobójstwo w prawie karnym”. Od trzech dni radośnie piszę pierwszy rozdział i dość już mam czytania o tym jak to w starożytnej Grecji i Rzymie zabijano zawsze drugą córkę (bo były nieprzydatne) i od trzeciego dziecka wzwyż każde, bez różnicy czy był to chłopiec czy dziewczynka (ze względów ekonomicznych.) I dziwi mnie, że żaden cesarz nie wpadł na pomysł 500+ na każde kolejne dziecko...

10. Jestem ślepa – moja wada wzroku jest taka duża, że jak ściągnę soczewki to można mi włączyć w telewizji film pornograficzny i wmówić, że to komedia romantyczna a ja uwierzę (o ile dźwięk będzie wyłączony.) Biorąc pod uwagę, że i narzeczony dobrym wzrokiem nie grzeszy to przyszłemu dziecku będę musiała zawczasu kupić okulary, żeby zobaczyło jak matka z ojcem wyglądają...

11. Teoretycznie mam ogromny dystans do własnej osoby, ale w praktyce przeżywam każdą negatywną opinię i potem nie śpię po nocach, bo przypominam sobie co ktoś mi powiedział czternaście lat temu. Nie żebym okazywała to całemu światu, bo poza wyjściowa brzmi „jestem cudowna i głucha na wszelkie komentarze, które sugerowałyby, że jest inaczej.”

12. Nie potrafię śpiewać, chociaż uwielbiam to robić. Gdybyście kiedyś usłyszeli mój głos to pomyślelibyście, że ktoś właśnie morduje mamuta i nie ważne, że mamuty wyginęły tysiące lat temu.

13. Chciałabym zarabiać pisaniem; ale wiecie, tak zarabiać godnie, porządnie jak J.K. Rowling. Żeby mnie było na wszystko stać (czyli na labradora i jamnika. I na męża). I kurczę, wszyscy powtarzają, że trzeba w życiu robić to, co się kocha, więc heloł! Losie! Chcę siedzieć we własnym domu i pisać, pisać i pisać!

14. Nie lubię rozmawiać przez telefon – okropnie się wtedy stresuje i zazwyczaj nie wiem co mam powiedzieć i jak się zachować i kończy się to tym, że tylko robię 'yhym' do słuchawki i wychodzę na osobę dotkniętą skazą umysłową.

15. Tak pięć lat temu spędzałam Sylwestra u mojego obecnego narzeczonego, który wtedy był tylko kolegą. Był taki towarzyski, że zaraz po północy zostawił gości i poszedł się „zdrzemnąć na pół godzinki”. Nie widziałam go potem przez dwa lata.

Historia prawdziwa.

16. Nie umiem bekać. W sumie to dobrze, bo damie nie przystoi, ale jakiś defekt to jest.

17. Gwizdać też nie umiem.

18. Marzy mi się mieć kiedyś pod postem dwieście komentarzy! To wyglądałoby tak pięknie, tak godnie, tak epicko!

19. Jak się do kogoś uprzedzę to koniec, pies pogrzebany. Gdyby taka osoba uratowała mi rybkę z powodzi czy kupiłaby mi jacht, to nic by nie pomogło. Dobrze tylko, że mało jest osób, do których jestem uprzedzona.

20. Moim największym urodzinowym marzeniem jest... pokój pełen balonów! Żeby było ich tyle, że nie można by się ruszyć. Nie wiem skąd mi się to wzięło, ale od lat marzę o czymś takim.

21. Wiecie, że rok temu musiałam oddać pieniądze za swój prezent urodzinowy? Ha! Podłość ludzka nie zna granic, doprawdy. Nie żeby to była zawrotna suma, bo ledwie 39,99, ale wiecie... głupio płacić za swój własny prezent.

22. Szybko zapalam się do pomysłów, robię plany, notatki, przeżywam, analizuję a później pstro z tego wychodzi, bo zapał to ja mam iście słomiany. Od wczoraj mam ambitny plan, żeby biegać, ale jakoś ciężko jest mi założyć adidasy i pobiec i tak siedzę, patrzę przez okno i tylko przeżywam, że nie biegam. Cała ja.

23. Uczę się gotować! Ostatnio nawet zrobiłam pierogi ruskie i wszystko byłoby piękne gdyby nie to, że dałam tak mało solić, że trzeba było je dosalać na talerzu.

24. Kiedy jestem okropnie zmęczona to zaczynam mieć głupawkę. Gdybym mogła to wisiałabym wtedy na lampie; narzeczony już zna te stany i wie, że jak wieczorem zaczynam podnosić dupkę wyżej głowy (próbując zrobić fikołka) to pora iść i położyć niunię spać. 

   

Nie krępujcie się składać mi życzeń i pisać jaka jestem cudowna - przyjmę to z godnością. 

"Dotrzymana obietnica" - czy miłość daje pozwolenie na śmierć ukochanego?

    Stojąc przed ołtarzem, u boku swojego wybranka obiecuje się mu miłość, wierność i że nie opuści się go aż do śmierci. By odegnać ludzkie pokusy dodaje się skruszone „tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący.” Stłamszony egoizm zostaje zepchnięty w zakamarki mózgu a my obiecujemy drugiemu człowiekowi to wszystko, co obiecać można; własne marzenia, plany, ambicje, własne wspomnienia i całą przyszłość która nas czeka. Zakładając drugiej osobie obrączkę na palec wręczamy jej równocześnie nasze kruche, delikatne życie. Dajemy siebie na zawsze. Mimo wszystko i ponad wszystko.

    Jill Anderson, autorka i zarazem główna bohaterka książki „Dotrzymana obietnica” nie pomyślałaby, że jej szczęście małżeńskie będzie takie krótkie i że w szybkim czasie będzie musiała spełnić obietnicę daną przed ołtarzem „w zdrowiu i w chorobie.” Ich małżeńskie „w szczęściu i dostatku” trwało śmiesznie krótko i zaledwie dwa lata po ślubie u męża Jill, Paula zdiagnozowano syndrom przewlekłego zmęczenia. Niegdyś lekceważona, obecnie jest to jedna z chorób cywilizacyjnych, na którą nie ma żadnego lekarstwa. Atakuje ona powoli, mozolnie zbiera swoje żniwo aczkolwiek robi to systematycznie i metodycznie; z roku na rok najprostsze czynności życiowe zaczynają sprawiać ogromny ból i z czasem nawet zwykłe uczesanie się jest trudniejsze niż kiedykolwiek mogłoby się wydawać.

   Nie do końca wiadomo gdzie tkwi źródło tej choroby, czy jest to schorzenie fizyczne czy raczej psychiczne. Pewne jest tylko to, że do tej pory nie wynaleziono na nią żadnego lekarstwa.

   W pewnym momencie Paul zdecydował, że jeśli chce uwolnić się od bólu, musi umrzeć. Jednak Jill była innego zdania i ratowała go ilekroć targnął się na swoje życie. Poświęcała dzień i noc by czuwać nad nim jak Cerber i pilnować, by nie popełnił samobójstwa. Do czasu....

   W południe, 17 lipca 2003 roku Jill pojechała na zakupy. Kiedy wróciła spostrzegła, że jej chronicznie chory mąż połknął zbyt dużą ilość tabletek. Tym razem nie wezwała pogotowia. Nie sprowokowała u męża wymiotów, by pozbył się trucizny. Nie zrobiła nic. Usiadła obok niego i czuwała nad nim przez dobę, pozwalając mu wziąć swój los w swoje ręce. W końcu coś w niej pękło i puściła go wolno. Spełniła obietnicę sprzed ołtarza i nie opuściła go aż do śmierci.... do tej, którą sam dla siebie wybrał.

   Pilnując by spokojnie umierał nie zastanawiała się nad tym jakie będzie miało to konsekwencje w jej dalszym życiu. Nie miała pojęcia, że kilka dni później zostanie oskarżona o współudział w samobójstwie i że czekać ją będą wielogodzinne przesłuchania na komisariacie. Prawo nie zna emocji i uczucia empatii; zna jedynie przepisy, które jasno stanowią, że kto nie wzywa pomocy w wypadku narażenia życia, ten staje się współwinny zbrodni.

W niedługim czasie zarzuty zmieniono i oskarżono ją o zabójstwo; na nic zdały się jej zeznania, że mąż chciał umrzeć, że ratowała go raz po raz i w końcu przestała. Czekał ją proces, pełen napiętnowania i oskarżeń, które stawiały ją w równym rzędzie z morderczyniami. Rodzina Paula, która przez lata nie wierzyła w jego chorobę, wnioskowała, by Jill odpowiedziała za swoje postępowanie. W ich mniemaniu powinna go chronić za wszelką cenę, nawet jeśli Paul miałby ją znienawidzić.

   Sama książka jest ciekawie skonstruowana, ponieważ przeplatana jest zapisami z policyjnych przesłuchań Jill. Ukazana jest gruboskórność policji, ich natarczywy ton, nie znoszący sprzeciwu autorytatywny stosunek do przesłuchiwanej. 

    W fabule pokazany jest również  początek ich związku i późniejszy zapis całej choroby Paula; Jill malowniczo nakreśla obraz mężczyzny jakiego pokochała i niechętnie porównuje go z mężczyzną, którym stał się po kilku latach życia z chorobą.

   „Dotrzymana obietnica” to autentyczna historia kobiety, która dopełniła przyrzeczenia danego przed ołtarzem i zrobiła wszystko, aby pomóc swojemu mężowi. Z pewnością wielu z was stwierdzi, że pozwolenie na samobójstwo niewiele ma wspólnego z przysięgą składaną w oczach Boga, ale według mnie to samobójstwem nie było. Paul nie uciekał przed problemami, przed życiem. Uciekał przed bólem, który trapił go dzień i noc, na który nie pomagały żadne leki. Przypomnijcie sobie waszą najgorszą migrenę i pomyślcie, że mogłaby ona trwać kilka lat. Każdy poranek witałby was bólem i każdy dzień kończyłby się tym samym uczuciem. Do bólu nie da się przyzwyczaić, nie można go oswoić i żyć z nim. Nie można też wymagać od kogoś, by był z nami ile się tylko da pomimo cierpienia.

   Dla mnie przysięga składana drugiej osobie, to też obietnica „pozwolę ci odejść, jeśli będziesz musiał”.

    To, co zrobiła Jill odbiło się szerokim echem wśród społeczeństwa; jedni nazywali ją morderczynią, drudzy podziwiali jej oddanie mężowi. Dla mnie Jill jest niezwykle odważną kobietą, która wspięła się na szczyty oddania drugiemu człowiekowi i poświęciła swoją wolność, by uwolnić ukochaną osobę od bólu. Nie popełniła przestępstwa, nie pomogła w samobójstwie. Uwolniła Paula od bólu. Zdecydowała się na skok w przepaść, by on nie musiał już skakać.

   

    Możecie rzucać kamieniami, ale ja ją podziwiam.