"Nie patrz w tamtą stronę" Marcin Grygier

   Nadkomisarz Roman Walter jak co rano obudził się z potężnym kacem i uczuciem niesmaku w ustach; wyraźny znak, że ból i cierpienie niedawnej tragedii wciąż nie dawało mu spać i musiał znieczulać się procentami, by móc na chwilę znowu swobodnie oddychać.

Dzień jak co dzień; nic nie zapowiadało zbrodni, która miała wstrząsnąć nie tylko światem Waltera, ale i grona innych osób...

   Zwykle kiedy ktoś dzwoni na policję, by poinformować ich, że znalazł ciało, zostaje zapytany czy osoba ta na pewno nie żyje. Prosi się informatora o sprawdzenie czynności życiowych a dopiero później pyta się o miejsce „pobytu” denata. W owej książce nie ma opisanej tej sceny, ale jestem pewna, że policja nie pytała dzwoniącego czy denatka na pewno nie żyje. Nie pytała, gdyż … nie miała ona głowy.

   W Puszczy Kampinowskiej znalezione zostaje ciało młodej kobiety, ułożone majestatycznie, w pozie wręcz eleganckiej. A nad korpusem morderca położył z wielką starannością odciętą głowę konia, tworząc przerażające i makabryczne widowisko, które rozpoczyna debiutancką książkę Marcina Grygiera „Nie patrz w tamtą stronę.”

   Ta książka jest kwintesencją kryminałów; próżno szukać tutaj opisów przyrody czy takich, które opisywałyby wątpliwą urodę głównych bohaterów. Policjantka Alicja Danysz nie miała „oczu wielkich jak sarna wpatrzona w reflektory nadjeżdżającego samochodu” ani „włosów grubych i gęstych o kolorze dojrzewającej pszenicy.” A może i miała, ale autor trafnie wywnioskował, że nie to jest w kryminale najważniejsze.

   Główną rolę gra tutaj śledztwo, które pędzi jak wicher, napędzane kolejnymi, brutalnymi czynnościami wykonywanymi przez nieznanego mordercę. By czytelnik się nie nudził, Grygier dodatkowo wplótł w fabułę dwa inne wątki, które – jak na wybitnego pisarza przystało – w końcu splotą się z głównym wątkiem i obnażą oblicze zimnokrwistego mordercy. Jeden tylko wątek lekko psuł mi tą typowo męską, sterylną od uczuć fabułę; rodzące się uczucie pomiędzy Walterem a Alicją Danysz – miły dodatek do książki, ale kompletnie niepotrzebny, ponieważ książka świetnie obroniłaby się sama, dzięki tej wszechogarniającej obojętności.

   Krótkie rozdziały (w książce jest ich ponad osiemdziesiąt) sprawiają, że książkę faktycznie pochłania się jednym tchem; nie są zbyt rozbudowane, ale jednocześnie przekazują tyle informacji, by czytelnik nie miał ani chwili na to, by się znudzić.

   Okładka prowokuje, bo to na niej znajduje się pytanie, które w obecnych czasach mogłoby z powodzeniem zastąpić Szekspirowskie „Być czy nie być?” - „Czy zdarza ci się odwracać wzrok od ludzkiej krzywdy? A może przeciwnie – lubisz patrzeć?” Zerkając kątem oka na to co serwują nam telewizyjne serwisy informacyjne i mimochodem przeglądając najlepiej sprzedające się filmy i książki, z pewnością ale i smutkiem muszę stwierdzić, że ludzka krzywda kręci. Większość społeczeństwa zasiada z wieczorną herbatą przed telewizorem i z wypiekami na twarzy ogląda jak w świecie rzeczywistym lub fikcyjnym ludzie się mordują, gwałcą i torturują. Później wyłączają telewizor, myją zęby i kładą się do łóżka, czytając jeszcze przed snem książkę napisaną przez kobietę, która była przez lata molestowana przez swojego męża. I na pewno nie pisze tam o zielonej łące porośniętej stokrotkami, ale raczej o bestialskim życiu, które jej przypadło od losu.

   Ludzie łakną sensacji; gdyby tak nie było to i filmy byłyby inne i książki nie tak brutalne i wiadomości nie tak przejmujące. Matki oglądają reportaże o porwanych dzieciach a potem idą i przytulają z całej siły swoje śpiące w łóżku dziecko; ojcowie słuchają opowiadań kolegów o córkach, które za dużo piją a potem z dumą stwierdzają, że ich własna pociecha stroni od alkoholu. Europejczycy oglądają sceny z Bliskiego Wschodu a później wychodzą na bezpieczne europejskie ulice i patrzą na europejskie kobiety, które mogą nosić sukienki i szorty.

   Autor doskonale wie, że mało jest ludzi, którzy odwracają wzrok od ludzkiej krzywdy, dlatego nie bał się pokazać jej w nadmiarze. I miał racje, bo blogosfera aż huczy od recenzji jego książki i tym samym daje mu zielone światło, by szturmem zdobyć polski rynek wydawniczy. Mam przeczucie, że niedługo nazwisko nie tylko Grygier, ale i Bednarek i Rozmus będą świecić triumfy na zagranicznych rynkach. Bo nasi panowie naprawdę potrafią pisać.  

Wielkie potknięcie Tess Gerritsen

   Dzisiaj krótko i na temat. W dodatku trochę spojlerów w "recenzji" się znajduje, ale książka jest tak zła, że możecie sobie na spojlery pozwolić. 

   Książki Tess Gerritsen biją rekordy popularności na całym świecie i nie ma chyba czytelnika, który nie słyszałby jej nazwiska – w końcu to królowa medycznych thrillerów. Szanowni Państwo oto ogłaszam – i królowej zdarzyło się potknąć.

   Nina została porzucona przed ołtarzem w dniu własnego ślubu. Rzecz niestety dość spotykana, że niedoszły pan młody wystraszył się i wziął nogi za pas, pozostawiając kobiecie rzeszę gości w kościele i górę prezentów, które trzeba będzie niestety oddać. Jako, że los kobiecy nigdy nie należał do łatwych i przyjemnych, tak i tym razem nie dane było Ninie w spokoju lizać rany i rzucać talerzami o ścianę, bo ledwo wygoniła z kościoła gości, wybuchła bomba.

Nie towarzyska tym razem, ale bomba prawdziwa, dosłowna.

   Na miejscu zdarzenia zjawił się Sam, policjant, który specjalizuje się w ładunkach wybuchowych. I w tym momencie zaczyna się farsa, które Tess nie przerwała do ostatniej strony książki.

   Po pierwsze – gdy policja odwozi Ninę do domu po wybuchu bomby, który miał miejsce kilka metrów od niej, jej matka – zamiast dziękować Bogu, że jej dziecko przeżyło – zaczęła na głos zastanawiać się, co też Nina może zrobić, by narzeczony do niej wrócił. W końcu był lekarzem, niezłą partią i szkoda byłoby burzyć cały związek tylko dlatego, że nie zjawił się na własnym ślubie...

   Po drugie – po owym wybuchu jasne jest, że Nina jest śledzona i ktoś ewidentnie chce ją zamordować. Sam przenosi ją z miejsca na miejsce, by uniknąć zabójcy a co w tym czasie robi amerykańska policja? Zarzuca mu, że za bardzo interesuje się poszkodowaną i że powinien sobie odpuścić. Halo? Kobieta jest prześladowana, ktoś czyha na jej życie a policja ma to daleko w pączku?

   Po trzecie – w sobotę narzeczony zostawił Ninę przed ołtarzem a już koło wtorku ona radośnie oznajmia Samowi, policjantowi, że się w nim zakochała. Tak, poprzedniej nocy się przespali. Tak, ciągle boją się złego zabójcy i ukrywają się jak tylko mogą, ale przynajmniej nie ukrywają się biernie.

   Po czwarte – wspominałam, że po trzech dniach powiedziała zupełnie obcemu człowiekowi, że się w nim zakochała? Rozumiem, adrenalina robi swoje, endorfiny wtedy buzują, mogła być nieco rozchwiana emocjonalnie po burzliwym weekendzie, ale droga pani Tess – nie przesadzajmy.

   Po piąte – zabójca. Matko moja, już ja miałabym więcej powodów, żeby zabić połowę osiedla, niż zabójca, by zabić Ninę. Ten wątek jest tak niedopracowany, że zaczynam mieć podejrzenia, że autorka musiała na szybcika napisać jakąkolwiek książkę, bo zbliżał jej się termin w wydawnictwie. A że nazwisko znane to i tekst przeszedł.

   Podsumowując – mimo że Tess Gerritsen uważana jest za jedną z lepszych autorek, jak się okazuje, nie zawsze potrafi dobrze pisać. To pocieszające dla tych wszystkich, którym czasami coś się nie udaje – nie jesteśmy w tym sami.

   Książki oczywiście nie polecam. 

   PS – byłam dzisiaj u ginekologa. Baby jak to baby, czekając na swoją kolej plotkują. W pewnym momencie z gabinetu wyszła jedna kobiecina i zaczęła narzekać, że już trzeci tydzień czeka na poronienie i dalej nic! I ileż można czekać, przecież ona musi do pracy wrócić! Wszystkim w kolejce gęba opadła do ziemi i nikt nie wiedział co na to powiedzieć. Jakoś tak niesmacznie się zrobiło …  

"Ginekolodzy" - książka o kobiecym cierpieniu.

   UWAGA: Jeżeli właśnie spożywasz posiłek to z dobroci serca radzę, by odłożyć je na jak największą odległość. Lub wrócić do recenzji po skonsumowaniu kanapki tudzież innej przekąski.

   Ginekolodzy. Zna ich każda kobieta; zwykle są to zadbani panowie, którym płacimy za oglądanie tego, co zwykle może oglądać jedynie nasz mąż. Niektórzy z nich są mili i sympatyczni, inni mają w asortymencie setki niesmacznych żarcików a jeszcze inni traktują nas jak kolejną partię z taśmociągu, która zapłaci mu niemałą sumę za prywatną wizytę.

   Fakt, o którym wie mała liczba mężczyzn – kobiety szeptem, po kryjomu polecają sobie tych najlepszych, do których warto iść. Niestety, do nich zazwyczaj ustawiają się długie kolejki i na swoją wizytę trzeba niekiedy czekać miesiącami, ale opłaca się, bo i lekarz miły i przystojny a w dodatku taki delikatny!

   Przyznaję – niekiedy narzekam, jak większość kobiet, na ginekologów. Poprawka, narzekałam; bo po przeczytaniu książki „Ginekolodzy” autorstwa Jugerna Thorwalda dziękuję niebiosom za to, że przyszło mi żyć w XXI wieku. I nigdy już nie będę narzekać na zimne ręce lekarza!

   Od wieków kobieta i jej narządy rozrodcze w oczach kościoła i jego wyznawców były nieczyste. Nic więc dziwnego, że lekarze brzydzili się przyjmować porody czy leczyć choroby związane z kobiecą fizjonomią i pozostawiali je samym sobie i akuszerkom, którymi były proste kobieciny, które miały to szczęście, że przeżyły narodziny swoich dzieci.

   Około XVII wieku nastąpił „przełom” i niektórzy lekarze zdecydowali się pomagać akuszerkom w przyjmowaniu porodów, przy czym należy podkreślić, że owa pomoc przynosiła więcej szkody niż pożytku. Jako, że kobiety były nieczyste i grzechem było na nie patrzeć, porody odbierano … na oślep. Rodząca leżała w łóżku bądź na stole, ubrana od stóp do głowy, przykryta dla pewności prześcieradłami a lekarz „badał” ją jedynie dotykiem (i to dość niechętnym.) Jako, że kościół nakazywał ochrzcić każdego człowieka, zdarzało się często, że wyrywano dziecko z dróg rodnych siłą, tylko po to, by zdążyć je ochrzcić przed śmiercią. Nie przejmowano się wtedy matką, która rozdarta – dosłownie – umierała w wielkim bólu i cierpieniu.

   Później podeszło się do tej kwestii bardziej „humanitarnie” i aplikowano poświęconą wodę wprost do macicy, jeśli wiadomo było, że dziecko nie ma szans na przeżywcie. Niestety, brak znajomości higieny powodował, że brudna igła wprowadzana do ciała kobiety wywoływała w jej wnętrzu zakażenie co najczęściej kończyło się oczywiście śmiercią. W męczarniach.

   Bezsprzecznym mistrzem ginekologii, człowiekiem, który wprowadził jako takie udogodnienia, był doktor James Marion Sims. To on jako pierwszy wyleczył u kobiet przetokę, która tworzyła się w wyniku ropiejącej rany powstałej podczas porodu wokół ujścia pochwy i odbytu. I to również on dowiódł, że bezpłodni mogą być także mężczyźni; dotąd winę zrzucano na nieszczęsne kobiety i na ślepo podcinano im kanały rodne, gdyż sądzono, iż bezpłodność spowodowana jest zbyt dalekim położeniem macicy.

   „Ginekolodzy” to brutalna książka, która składa się tylko i wyłącznie z faktów. Tak kiedyś wyglądał świat i tak kiedyś wyglądało kobiece życie. Miliony z nich umarło na skutek ciężkiego porodu, kolejne tysiące do końca życia walczyło z ropiejącymi przetokami, które wytwarzały okropny odór, którego nie można było znieść. Wiele z nich modliło się o śmierć jak o wybawienie, bo w gruncie rzeczy tym właśnie ona dla nich była – końcem cierpienia, którego nie dało się uśmierzyć w żaden sposób.

   Ta książka to pochwała dla tych wszystkich z nich, które zdecydowały się przeciwstawić naukom kościoła i zdecydowały się na innowacyjne zabiegi; które pozwoliły oglądać się nago lekarzom- mężczyznom i które zaryzykowały życiem, by dzisiaj cesarskie cięcie czy pobranie wymazu było czymś naturalnym.

   Grzechem nie byłoby wspomnieć o Annie Margerithie, która, jako pierwsza w historii, przeżyła cztery cesarskie cięcia; w jego wyniku przeżyło jedynie dwoje dzieci, ale niewątpliwie jej osoba przysłużyła się dzisiejszej nauce.

To także oddanie hołdu tym wszystkim mężczyznom, którzy zdecydowali się na publiczne szykanowanie po to, by ratować kobiety. To dzięki nim współczesna antykoncepcja nie polega, jak w 1890 roku, na wkładaniu do pochwy ziemniaków czy gałganków, by zapobiec ciąży. I to dzięki nim obecnie można rodzić w ludzkich warunkach, chociaż stan niektórych oddziałów położniczych ciągle przypomina standardem higieny XVIII-wieczną chałupę.

   „Ginekolodzy” to lektura obowiązkowa dla każdej kobiety i dla każdego mężczyzny; może dzięki niej dowiedzą się jak wiele przyszło nam wycierpieć przez wieki. Może dzięki temu bardziej docenią naszą siłę i hart ducha i przestaną prawić frazesy, że poród wcale nie boli i że więcej jest w tym dramatyzowania niż faktycznego bólu.

   Bądźcie trochę feministkami i podsuńcie „Ginekologów” swoim drugim lub trzecim (jak to lubi) połówkom.

   PS – Ostatnio przypadkiem natknęłam się na internecie na ogłoszenie dotyczące zatrudnienia osoby do pisania recenzji książek na jeden z dość znanych blogów... Poczułam się lekko zniesmaczona. A co wy sądzicie o takiej sytuacji? Warto to rozdmuchać czy lepiej zostawić w spokoju? Wspomnę, że osoba ta współpracuje z dość sporą grupą wydawnictw i prawdopodobnie je zwyczajnie naciąga na książki.

"Gorycz szczęścia" S. Lewis - co dzieje się po szczęśliwym happy endzie?

   Życie Susannah zapowiadało się fascynująco; początkująca, przepiękna aktorka szturmem zdobyła serca reżyserów i producentów do tego stopnia, że jeden z nich został jej mężem. Telefony się urywały, propozycje sypały się jak z rękawa a Susannah była szczęśliwą młodą żoną wspaniałego mężczyzny. Mieli pieniądze, dom i wszystko to, czego można sobie zamarzyć na początku wspólnego życia.

   Jednak ich szczęście skończyło się dość szybko; Susan zaszła w ciąże i musiała odmawiać kolejnych ról a jej kochany mąż sięgnął po narkotyki, które szybko go uzależniły i zmieniły w istnego potwora. Gwiazda sławy zaczęła blednąć a o jej nazwisku nie pamiętał już żaden producent ani reżyser.

   Czternaście lat później mąż Susan odsiadywał wyrok w więzieniu a ona podłapywała każde możliwe zajęcie, by utrzymać siebie i córkę. Rano pracowała jako pomoc dentystyczna, później szła segregować dokumenty pewnego architekta a w nocy stała w recepcji klubu ze striptizem. Niestety jej wysiłki i starania nie spowodowały, że pieniędzy przybywało, wręcz przeciwnie. Kobieta była zmęczona, rozgoryczona i samotna – i wtedy do akcji postanowiła wkroczyć jej trzynastoletnia córka, Nevy.

   Na jednym z portali randkowych odnalazła dawną miłość matki, niejakiego Alana i zaczęła z nim korespondować podszywając się pod Susan. Alan, który właśnie rozwodził się z żoną i wracał do Londynu był niezwykle zainteresowany ponowieniem starej znajomość i w końcu, za namową córki i najlepszej przyjaciółki Susan, doszło do spotkania dawnych kochanków.

   I tutaj historia mogłaby się skończyć, równie banalnie jak tysiące podobnych powieści. Jednak ten słodki koniec był dopiero początkiem koszmaru, którego nie sposób było przewidzieć.

   Neve zakochała się w nowym partnerze matki, co ponoć nie jest zjawiskiem rzadkim wśród nastolatek. Susannah przymykała na to oko, sądząc, że zauroczenie to minie i niedługo jej córka zakocha się w chłopcu w swoim wieku. Także Alan podchodził do tego z dystansem i starał się być jak najbardziej delikatny, by nie urazić uczuć młodej dziewczyny.

   By życie było jeszcze bardziej słodkie, do naszej głównej bohaterki zadzwoniła dawna agentka i zaproponowała jej rolę w nowym serialu – świat dalej otworzył przed nią swoje wdzięki i zapraszał ją, kusząc sławą i pieniędzmi.

   I tak jak czternaście lat wcześniej tak i teraz okazało się, że nie zawsze wszystko może być piękne i szczerozłote....

   „Gorycz szczęścia” to książka która pokazuje, że za wszystkie dobre chwile los oczekuje swoistej zapłaty, która niekiedy jest gorzka i przygniata człowieka całym swoim ciężarem. To też przedstawienie banalnego faktu, że niektórych spotyka więcej nieszczęść niż innych i że nawet tutaj nie ma sprawiedliwego podziału – podczas gdy Susan zbiera od życia same kopniaki, jej najlepsza przyjaciółka ma się całkiem dobrze a drobne niepowodzenia nie mają większego znaczenia w ogólnym rozrachunku. 

   Autorka, Susan Lewis przypomina czytelnikowi, że należy zawczasu cieszyć się tym, co mamy, bo może przyjść moment, gdy stracimy to wszystko bezpowrotnie. To też przestroga, by nie bagatelizować sygnałów, które mogą zwiastować okropne nieszczęście. Susannah uważała, że zauroczenie jej córki Alanem to jedynie wynik buzowania nastoletnich hormonów – jednak nie zastanowiła się nad tym, co może zrobić mężczyzna, gdy ładna, młoda kobieta narzuca mu się ze swoimi wdziękami... cóż, nikt nie jest idealny a niektórzy okazują się być wilkami w owczej skórze.

   Jeśli szukacie książki, która rozgoni nieco stereotyp szczęśliwego zakończenia to ta pozycja jest idealna. Niekiedy zastanawiamy się co było po banalnym końcowym pocałunku i pięknym napisie „The end” na ostatniej stronie. „Gorycz szczęścia” to jedna z możliwych odpowiedzi na to pytanie; po happy endzie następuje szara codzienność, która niekiedy może zamienić się w istny koszmar.

   I to może właśnie dlatego większość autorów decyduje się zostawić czytelnika w poczuciem zadowolenia i naiwnej wiary, że wszystko zawsze kończy się dobrze.

„Wybór niewłaściwego mężczyzny to jak zgubienie lodu, na który padła wygrana na loterii. Najpierw są nadzieje, marzenia, perspektywa sięgnięcia do gwiazd. Potem nadchodzi druzgocąca rzeczywistość. Ktoś, kto zgubi los, miałby ochotę się zastrzelić.

Gdy rzecz dotyczy mężczyzny, zastrzelić jego.”

Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego!

   Dzisiaj napiszę o książkach, o których słyszał każdy, bez względu na to czy jest mały, czy duży, brzydki czy ładny, bogaty czy biedny, czy jest człowiekiem czy owcą. Bo nawet owce znają Harry'ego Pottera.

   Cała historia brzmi trochę jak z bajki... Kobieta – młoda, piękna i zdolna – urodziła syna, któremu dała na imię Harry. Razem z mężem i przyjaciółmi otoczyli małego chłopca opieką i starali się, by każdy jego dzień wypełniony był szczęściem i ciepłem.

Niestety, los tak chciał, że czasy wtedy były mroczne i niebezpieczne; okrutny i bezwzględny Lord Voldemort zbierał krwawe żniwo spośród tych, którzy odważyli się przeciwstawić jego władzy. Wśród tych, którzy chcieli walczyć ze złem, byli rodzice Harry'ego – utalentowani czarodzieje, którzy stanowili łakomy kąsek dla złej strony. Jednakże Trzykrotnie opierali się jego namowom, by w końcu stoczyć z nim końcową bitwę, którą przegrali... 

   Jednak irracjonalnie przegrał i Voldemort; gdy chciał zabić chłopca, czarnomagiczne zaklęcie odbiło się od niego i ugodziło swojego „właściciela”. Na czarodziejski świat wyjrzała wolność i wszyscy zaczęli świętować a rocznego Harry'ego okrzyknięto Wybrańcem.

„– Czy to dzieje się naprawdę, czy tylko w mojej głowie? (...)

– Ależ oczywiście, że to się dzieje w twojej głowie, Harry, tylko skąd, u licha, wniosek, że wobec tego nie dzieje się to naprawdę?”

   Dziesięć lat później Harry Potter był nikim. Przynajmniej w mugolskiej rzeczywistości; mieszkał na angielskich przedmieściach razem z ciotką, wujkiem i kuzynem, którzy nienawidzili go z całego serca i robili wszystko, by ten czuł się wiecznie gorszy i nic nie warty.

Widzieli, że chłopiec przejawia „geny po rodzicach”, którymi gardzili najbardziej w świecie, dlatego też ciągle karali go za to, nad czym nie panował. Sypiał w komórce pod schodami i wykonywał wszystkie domowe obowiązki, podczas gdy jego kuzyn był hołubiony i rozpuszczany do granic możliwości.

   Wszystko zmieniło się, gdy Harry trafił do Hogwartu – Szkoły Magii i Czarodziejstwa; tam poczuł czym jest przyjaźń, oddanie i miłość. Tam w końcu odnalazł swój dom, o który później musiał walczyć, bo zło powróciło i chciało zburzyć świat, który był jego światem.

„Patrząc na ciemność lub śmierć boimy się nieznanego – niczego więcej.”

   Ta seria książek zachęciła miliony ludzi do czytania; sprawiła, że życie niejednego dzieciaka nabrało sensu. Dzięki niej wiele osób uwierzyło w banalną zasadę, że dobro może zwyciężyć zło i że nie ma ważniejszego uczucia nad miłość. Dla wielu „Harry Potter” to kwintesencja dzieciństwa, to wspomnienia skradzionych przez magiczny świat godzin. Dla mnie to moja młodość i, jak się okazuje, to także moja dorosłość. To historia o przyjaźni, o całkowitym oddaniu i o stracie, która boli tak, że trudno oddychać. To opowieść o tym, że jeżeli ma się przy sobie oddanych przyjaciół, to żaden wróg nie jest zbyt groźny ani żadna noc zbyt ciemna. Że nie trzeba się lubić, by walczyć za wspólną, słuszną sprawę. Że niekiedy lichy patyk może dać wielkie światło i że tajemnica sukcesu nie tkwi w głowie, ale w sercu.

   Każda z książek ma swój specyficzny urok i przy żadnej nie sposób się nudzić. Ja osobiście najmocniej pokochałam część piątą i siódmą; być może dla tego, że to one są najbardziej opasłe i rozbudowane. Zgredek, mały, zabawny skrzat, ujął mnie swoim oddaniem i odwagą a lojalny do końca Syriusz sprawił, że zaczęłam inaczej postrzegać wierność ideałom.

   Harry, Ron i Hermiona zastygli na kartach powieści, ale wierzę, że w jakimś magicznym świecie żyją szczęśliwie i nadal są najlepszymi przyjaciółmi. Że gdzieś tam istnieje nadal poczciwy, mądry Dumbledore, który mimo wielkiej mądrości był niekiedy zbyt kruchy; że nawet Dolores Umbringe odnalazła swoje miejsce w cukierkowym domku pełnym małych sierściuchów.

A Fred i George nadal, ramię w ramię wymyślają magiczne dowcipy.

   Jeśli ktoś z was tego nie czytał „bo to nie dla mnie” - spróbujcie, na moją odpowiedzialność.

   Przecież byle czego bym wam nie polecała, mugole wy jedne.

„Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego!”