Wesołych Świąt!

   Dla większości ludzi czasem podsumowania całego roku jest zwykle sylwester (a w Nowym Roku ludzie solennie obiecują sobie, że nigdy więcej nie wypiją litra szampana i nie pomieszają go z wódką.) Dla mnie czasem takich podsumowań jest zawsze chwila przed Wigilią; te kilka minut, kiedy jeszcze wszyscy dookoła się krzątają, znoszą jedzenie, poprawiają nierówno ułożone sztućce. Zawsze wtedy myślę sobie co zmieniło się w danym roku – i niestety przez ostatnie lata ze smutkiem notowałam, że nie zmieniło się nic. A jak wypadnie ten rok?

   To moje ostatnie święta jako studentki – w czerwcu będę już magistrem prawa, o ile wreszcie przysiądę i wezmę się za pisanie mojej pracy o dzieciobójstwie. Promotor zażartował kiedyś, że ankiet przeprowadzać nie muszę przy moim temacie, bo to może zostać źle odebrane jak zacznę pytań ludzi o ich stosunek do tego zjawiska.

Czy będzie mi tęskno za studenckim życiem? Cóż, imprezowiczką nigdy nie byłam, więc za tym tęsknić nie będę. Raczej za całą tą wolnością i beztroską jakie daje studiowanie.

    Zaczęłam zarabiać; konia z karocą za to nie kupię, ale mam swoje pieniądze i jestem chociaż trochę niezależna a to świetne uczucie. Mogę kupić sobie co chcę, bez żalu, że wydaję nie swoje pieniądze. Piszę teksty na zlecenie, opisy produktów, artykuły... Czyli robię to, co lubię, najprościej ujmując. A czy może być coś lepszego niż zarabianie na swoim hobby?

   Najwięcej jednak zmian zdarzyło mi się w życiu prywatnym. W tym roku czytałam książkę, w której było zdanie świetnie opisujące to, co zaszło u mnie w tym roku - „Gdy zdecyduję się na skok, ziemia uniesie się, by mnie podtrzymać.” Trudno mi było skoczyć, cholernie trudno, ale jednak się zdecydowałam i nie żałowałam ani przez sekundę. Dzięki temu mam teraz coś lepszego, coś bardziej stałego, coś prawdziwszego. Dlatego z uporem maniaka będę namawiać wszystkich tych, którzy czują, że osoba u ich boku nie jest tą, która ich uszczęśliwi, żeby odpuścili. Jeśli więcej jest kłótni niż miłych dni, jeśli trzeba uważać na każde słowo, żeby nie zostać zmieszanym z błotem, jeśli wasze marzenia są ciągle deptane – odpuśćcie. To co dobre znajdzie was samo, trzeba tylko skoczyć. I nic więcej.

   Czego życzę sobie w te święta? Magii i wiary, że w 2016 roku czekają na mnie same wspaniałości; że nawet jak będę musiała iść pod górkę to będę miała towarzyszy, którzy będą wędrować razem ze mną i pomogą mi się wspiąć, jeśli będzie bardzo stromo. Zdrowia i motywacji, żeby przejść się w końcu po wszystkich lekarzach i zadbać o to, co szwankuje. Przyjaciół, by nadal trwali i wysyłali mi o drugiej w nocy dziwne i niepokojące zdjęcia. Przychylności losu, żebyśmy wszyscy za rok spotkali się znowu przy wigilijnym stole, żeby nikogo nie zabrakło.

   A czego życzę wam? Tym, które w tym roku wychodzą za mąż (a kilka was jest!) pięknego ślubu, wspaniałego wesela i szczęśliwego małżeństwa; tym, które są w związkach - cudownych chwil; tym, które szukają – księcia bez konia, bo koń żre dużo i spać z nim w łóżku nie można. To już lepiej księcia z żółwiem bądź susłem. Mężatkom – żeby mąż sam z siebie okna umył i zrobił śniadanie do łóżka. Żebyście wszyscy byli szczęśliwi i żebyście przynajmniej przy wigilijnym stole poczuli tą chwilę krystalicznego uczucia wdzięczności wobec losu. Że mamy tak wiele, że tak wiele możemy ciągle zrobić. Życzę wam cudownych prezentów pod kującym drzewkiem i radości w oczach obdarowanych przez nas osób.

    Porządki zrobione, placki gotowe, zakupy sporządzone – jeszcze tylko ostatnie przygotowania, dekoracje, ostatnie chwile wyczekiwania i w końcu będą – Święta. Spędźcie je rodzinnie, spotkajcie się z dawno niewidzianymi przyjaciółmi, zwolnijcie na chwilę w codziennej gonitwie. Dajcie sobie czas zrozumieć i pojąć jak wiele dostaliście od życia. I nie bójcie się wysłać w przestrzeń tego jednego słowa: dziękuję.  

"Gwiezdne Wojny: Przebudzenie Mocy" - bez spojlerów, babskim okiem.

   Pierwsze wspomnienie z Gwiezdnymi Wojnami mam sprzed jakichś dwudziestu lat – jako trzyletni brzdąc widziałam tatę, który po raz kolejny oglądał przygody Hana Solo i Luke'a Skywalkera. Kojarzyłam, że w filmie są miłe misie w kapturach, wielki niedźwiedź, który nie potrafił mówić ludzkim głosem a jedynie mruczał i stękał po swojemu oraz, że być Rycerzem Jedi to zaszczyt. Ach, i uwielbiałam Yodę, bo był mały, zielony i śmiesznie mówił.

   Po raz kolejny, już świadomie, obejrzałam wszystkie filmy całkiem niedawno razem z chłopakiem – i muszę szczerze przyznać, że wtedy nie zakochałam się w historii Lucasa, nie zaczęłam piać z zachwytu nad fabułą i nie wyczekiwałam z zapartym tchem kolejnej części. Moja przygoda z odległą galaktyką tak naprawdę zaczęła się 19 grudnia tego roku. To wtedy dopiero poczułam w sobie moc fenomenu Gwiezdnych Wojen.

   Sala kinowa była pełna, jak nigdy. Kilka sekund przed pojawieniem się na ekranie napisu „Star Wars” i dźwiękiem charakterystycznej w całej galaktyce muzyki, wszyscy dookoła mnie wstrzymywali oddech. A kiedy się zaczęło, dało się słyszeć – naprawdę! - jak ludzie dookoła się uśmiechają. Starsi dlatego, że mogli znowu powrócić do odległej galaktyki, młodzi – bo w końcu będą świadkami jak legenda rodzi się na ich oczach.

   Nie jestem podłym Sithem, by zdradzać wam fabułę, dlatego też postaram się lawirować tak, by nie umknęło mi nic, chociaż wierzcie, że chcę z kimś podzielić się tym, co widziałam. Z chłopakiem nie mogę, bo był w takim szoku, że na pewne tematy nakazał mi milczeć, żeby się nie denerwować.

   Nie bez powodu cała fabuła była owiana taką tajemnicą – bo obraz zachwyca, bo są wątki, które na zawsze kończą coś, co wydawało się być stałe i pewne; jeśli czytaliście jakieś spojlery sprzed premiery, to mogę obiecać, że żaden z nich się nie sprawdził. Nikt nie odgadł pomysłu wielkiego J.J. Abramsa, bo umysł geniusza przejrzeć jest naprawdę trudno.

   Jeszcze przed premierą zarzucano Abramsowi, że chce on odejść od historii, która była w książkach i komiksach z tej serii, że decyduje się postawić na własny pomysł wizji przyszłości galaktyki i że może skończyć się to wielkim fiaskiem. Niektóre plotki głoszą, że jego wizja nie była nawet wizją samego Lucasa, że Abrams poprowadził całą fabułę w inną stronę. Jak dla mnie, była to jedna z jego najlepszych decyzji – zdecydowanie stanął na wysokości zadania i zrobił to, co reżyser zrobić musi – zachwycił, rozbawił, wkurzył do granic możliwości i zaciekawił widza. Obok tego filmu nie da się przejść obojętnie; każdy po seansie będzie miał coś do powiedzenia, do skomentowania. Wywierano na niego ogromną presję, miliony fanów zasiadło w kinowych fotelach, by rozliczyć go z jego pracy – i ja daję Abramsowi najwyższą notę i żałuję, że nie stanie już za kamerą w kolejnej części.

   Reżyser postawił na młodość; stara gwardia stoi jakby z boku i obserwuje poczynania kolejnego pokolenia, które jest bardziej nowoczesne, bardziej zróżnicowane, bardziej „nasze”. O ile Han, Luke i Leia byli już dorośli w „Nowej nadziei” o tyle bohaterowie „Przebudzenia mocy” to bardziej wyrośnięci nastolatkowie, niż poważni ludzie. Dzięki temu widać tchnienie nowości, na ekranie jest ten typowy dla nastolatków bunt i ironia. Pojawił się też humor, którego w dawnych częściach poskąpiono a szkoda, bo jak widać na tym przykładzie, w żadnym stopniu nie uszczknąłby on niczego z fabuły.

Ach i jeszcze jedno; w „Przebudzeniu Mocy” pojawił się bohater idealny – szybki, mądry, zabawny, odważny, odgrywający jedną z najważniejszych ról w filmie – robot BB-8. O ile C-3PO miał zabawne, lekko chamskie odzywki w „swoich” częściach, o tyle BB-8 mimo że nie mówi ludzkim językiem, był o wiele zabawniejszy poprzez swoje gesty (które i tak sprowadzały się jedynie do przekrzywiania okrągłej głowy) i wydawane dźwięki. Nie ma chyba osoby, której nie urzekłby ten mały, rezolutny robot.

   „Przebudzeniu Mocy” zarzuca się zbytnie powielanie poprzednich części – jak dla mnie jest to wyrazem szacunku dla tych, którzy właśnie za te poprzednie filmy pokochali całą serię. Gdyby całkowicie odejść od tamtego świata, to tak, jakby zapomnieć w naszej rzeczywistości, że kiedyś Ameryka była angielską kolonią, że istniał ktoś taki jak Hitler, że Rzym władał kiedyś większością Europy. Nie da się odciąć od przeszłości i nie da się nie powielać wzorców, bo po to się to robi, aby nie zapomnieć jak to wszystko się zaczęło, skąd się to wzięło i do czego się dąży.

    Co do czarnego charakteru – wiadomo, że trudno byłoby sprostać fenomenowi Lorda Vadera i jego mrocznemu życiorysowi. Kylo Ren stara się dosięgnąć do pięt mistrza, ale już teraz widać jego słabości, które kiedyś mogą stać się jego siłą. Za dużo emocji w nim wrze, by mógł stać się kimś potężniejszym niż Anakin, dlatego jego władza nie jest niepodzielna, tam nie ma absolutyzmu, jaki był 30 lat wcześniej. Tajemniczo, wiem, ale po poznaniu jego historii zrozumiecie o czym mówię. I przekonacie się, że tych dwóch łączy więcej niż tylko Ciemna Strona Mocy...

   Czy czegoś mi w filmie brakowało? Jednego. Brakowało tego krótkiego dialogu, który na zawsze zapisał się w historii kinematografii: - I love you. - I know.

   

    Wracając jeszcze do starych cytatów warto przytoczyć jeszcze ten, który padł z ust księżniczki Lei w „Powrocie Jedi”: „Znaleźli się w niewłaściwym miejscu, o niewłaściwym czasie. Oczywiście zostali bohaterami.” Jak widać, księżniczka nigdy się nie myli, nawet po 30 latach.

    Dawno temu w odległej galaktyce zapewne nie wiedzieli, że potrzeba będzie Abramsa, BB-8 i szczypty Disney'owskiej magii, by Gwiezdne Wojny pozyskały nowego wiernego widza. Długo nie dałam się przekonać Mocy. W końcu uległam. A skoro ja mogłam, to wy też przejdziecie w końcu na Jasną Stronę Mocy.

Być kobietą.

   Być kobietą, być kobietą, marzę ciągle będąc dzieckiem... Przebój sprzed lat wpadł mi dzisiaj prosto do małżowiny usznej, stamtąd powędrował do neuronów i spowodował, że teraz oto popełniam ten felieton. Niech mi wybaczy, kto żyw!

   Na początku muszę zaznaczyć, że wcale nie marzyłam w dzieciństwie o tym, by być kobietą; myślałam raczej o byciu weterynarzem a mój dziecięcy umysł nie precyzował dokładniej jakiej płci. Księżniczką być nie chciałam zdecydowanie, to chyba przez niechęć do kokard, które mama upinała w moich włosach a należy zaznaczyć, że kokardy były wielkie i czerwone a moje blond włoski liche i rzadkie. Już wtedy wiedziałam, że z mamą jako projektantką daleko nie zajdę, dlatego wolałam porzucić zawód księżniczki, nim popadnę w niełaskę ludu.

   A propo mamy - pamiętam, że używała kiedyś mleczka do demakijażu, w takim niewielkim biało zielonym opakowaniu – pachniało niesamowicie! Kiedy tylko mogłam to zakradałam się do łazienki i je wąchałam i chciałam wreszcie używać szminki nie po to, żeby zachwycać tłumy linią swoich ust, ale żeby móc zmyć ją za pomocą tego pachnącego cuda! Więc można przyjąć, że w pewnym stopniu chciałam jednak tą kobietą być, chociaż powód miałam dość lichy.

   Ogólnie bycie kobietą jest trudne. Przede wszystkim, ma się problemy z podjęciem jakichkolwiek decyzji. U nas, kobiet, nie ma miejsca na „szast-prast i już, rozwiązanie gotowe.” My musimy analizować. Przezywać. Przegadać sprawę z przyjaciółkami. Zdajecie sobie sprawę ile czasu zajęłoby przeciętnej kobiecie poproszenie faceta o rękę? Dodając, że taka kobieta musiałaby wydać na niego z dobry tysiąc złotych, które on by nosił na paluszku. Ha! Taka zamiana miejsc, zdaje mi się, zmniejszyłaby drastycznie liczbę ślubów na świecie. Bo wiecie, facet, jak kocha i jest pewien to po prostu się zaręcza. A kobieta? Ona musi przemyśleć czy to na pewno Ten i czy czasem aby nie ma szans, że Brad Pitt zapuka do drzwi i porwie ją w swoje silne, hollywoodzie ramiona. Poza tym wybór pierścionka – trwałoby to latami; brzydki być nie może, bo wstyd, ale też nie za ładny, bo jakby to wyglądało, że on ma ładniejszą biżuterię jak ona?

   Inny problem. Cellulit. Dlaczego, do cholery, mężczyźni go nie mają? A z tego cellulitu (rodzaj męski, wiadomo, że zły i podły) to cwana bestia jest – wystarczy jedna czekolada za dużo, jeden przysiad za mało i hop! już macha nam radośnie z naszych ud, panosząc się na nich wygodnie. A wypędzić go trudno; kremy nie pomagają, ćwiczenia nie pomagają, zdrowa dieta nie pomaga – cellulit jest jak wierny jamnik, na którego mamy alergię i którego wstydzimy się przed chłopakiem. Dobrze chociaż, że nie szczeka.

   Z byciem kobietą łączy się oczywiście posiadanie przyjaciółek. Jak to ostatnio moja ukochana J. powiedziała mojemu chłopakowi „najlepsza przyjaciółka dziewczyny to twój najgorszy wróg.” Nie zrozumiał dlaczego, ale po kilku godzinach spotkania zaczął rozumieć (spokojnie, nadal się lubią. Chyba. Mam nadzieję. Błagam!) Przyjaciółki wiedzą wszystko, nawet jeśli kobieta zarzeka się, że nie wiedzą nic, ba, niekiedy mam wrażenie, że one wiedzą więcej niż ona sama. I z nimi się nie wygra, więc – mężczyzno, który przypadkiem to czytasz, bo zawędrowałeś w złe strony internetów – odpuść. Zdrowiej dla ciebie.

   Zauważyłam też, że kobiety wszystko mocniej przeżywają, chociażby jakieś głupstwa. Przed chwilą momentem mama mi opowiadała jak jej koleżanka szła z mężem do kościoła a ten ją pospieszał, bo „ksiądz przecież czekać nie będzie.” Jakby ksiądz był kobietą to by zrozumiał i poczekał. Spieszyła się więc i w pospiechu do tego auta wsiadła, później z niego wysiadła, weszła do kościoła, zaczęła się modlić i gdzieś w okolicach pierwszego czytania słyszy oburzony głos męża - „Kryśka! Ty masz jego oko pomalowane!”. Z reszty mszy nie wie nic, skupiła się na swym oku bez odzienia maskary i eyelinera.

   A co do przeżywania jeszcze to kto widział przez dwa lata jeden dzień planować? O ślub oczywiście chodzi, bo to głównie planujemy (napisałam, że dwa lata, ale wiadomo, że to od dzieciństwa się już planuje. Ale ciii, niech to będzie nasza babska tajemnica.) Znajoma mojej znajomej posunęła się w planowaniu do tego stopnia, że zdecydowała się przesunąć ślub na później, bo nie zdążyła wszystkiego zaplanować! To się nazywa poświęcenie dla sprawy, prawda?

   O byciu kobietą można pisać naprawdę wiele, ale jako przedstawicielka swojego gatunku muszę iść pomalować paznokcie - to moje kolejne podejście do hybryd, mam nadzieję, że tym razem się z nimi zaprzyjaźnię. A jutro idę do fryzjera, zmieniam całkiem image i z włosów brązowo-czerwono-Bóg-wie-jakich robię ombre. Żeby ładnie się na Święta prezentować, wiadomo, wypada. Gorzej jak paznokcie odpadną w czwartkowy poranek a włosy będą suche i zniszczone przez farbę. 

   

   A czemu piszę dzisiaj o kobietach? Bo jutro idę na „Gwiezdne wojny” i chcę poczuć w sobie te wszystkie kobiece hormony, żeby przetrwać napad testosteronu i Przebudzenia Mocy. 

"Nowy Jork" Edward Rutherfurd

Nowy Jork. Miasto, które nigdy nie śpi. Stolica mody, synonim luksusu i bogactwa. Jedno z najbardziej znanych miast świata, nieformalna stolica Ameryki.

Czym był Nowy Jork nim stał się Nowym Jorkiem? Jacy byli jego pierwsi mieszkańcy? Przed czym uciekali, za czym gonili, decydując się na podróż przez wielki ocean? Skąd wiedzieli, że tam, na obcej ziemi odnajdą wolność i stworzą miejsce, które stanie się kolebką wszystkiego co nowe, prekursorskie i nowoczesne?

Najpierw był Nowy Amsterdam, o czym obecnie pamiętają tylko nieliczni. Cała wyspa Manhattan należała do Holendrów, którzy jako pierwsi ją osiedlili. Dopiero po kilku latach wojen i negocjacji w Europie, ziemie tą przejęli Anglicy i na cześć księcia Yorku nadali jej nową nazwę, która istnieje do dziś i wprowadzili nowy język, który w połączeniem z holenderskimi naleciałościami stworzył amerykańską wersję angielskiego.

Edward Rutherfurd podjął się zadania stworzenia powieści opartej na historii tego wielkiego miasta leżącego na niewielkim terenie. Powołał do życia bohaterów z różnych klas społecznych, których łączyło tylko jedno – miłość do idei wolności. Cała historia zaczyna się w roku 1664, kiedy to holenderski kupiec, Dirk an Dyck wracał z jednej ze swoich licznych podróży do domu, do Nowego Jorku. Razem ze sobą przywiózł Białą Łanię, córkę, owoc zdradliwej miłości z pewną Indianką. Pewien czas później córka podarowała mu wampum – tradycyjny indiański pas, zrobiony z muszli, bogato zdobiony i niezwykle cenny. I właśnie ten wampum jest osią całej historii, gdyż to on będzie w rękach każdego kolejnego potomka Dirka i razem z nimi przetrwa do 2001 roku, gdzie rozsypie się w proch pod WTC, wraz ze swoją właścicielką i tysiącami innych, anonimowych osób.

Wszyscy bohaterowie i ich życiorysy ocierają się lekko o najważniejsze historyczne zdarzenia. Mimochodem, jakby niechcący, autor uczy nas historii nie tylko Nowego Jorku, ale całej Ameryki i całego świata. Wielkie konflikty, wojny, zniesienie niewolnictwa, wojna secesyjna – wszystko to ukradkiem przemyka przez karty powieści tworząc niezwykle barwne historyczne tło, które chłonie się z ciekawością.

Najbardziej wzruszyła mnie historia Qasha, czarnoskórego niewolnika, który służył u Dirka i który był uosobieniem marzeń wszystkich niewolników. Pracował ciężko, wytrwale, starał się wieść dobre życie, jednak jako „podrzędna” grupa społeczna czuł się gorszy od swoich panów. Był niezwykle mądry i sprytny i miał to szczęście, że spotkał w życiu takich ludzi, którzy pomogli mu odzyskać wolność. Jako pierwszemu z niewielu. Być może faktycznie istniał kiedyś taki Qash, który właśnie w Nowym Jorku dosięgnął swoich marzeń i stał się wolnym, niezależnym od nikogo człowiekiem.

Manhattan to fascynujące miejsce; to niewielka wyspa, położona jakby z boku, niezachwycająca niczym szczególnym, niewyróżniająca się specjalnie od innych ziem. A jednak to o Nowy Jork zawsze walczono, to do Nowego Jorku zawsze się dążyło. Współcześnie jest to mekka wszystkich ludzi, którzy pasjonują się modą, kuchnią, muzyką czy tańcem. To tam, na niewielkiej powierzchni można spotkać ludzi każdej rasy i każdego wyznania. Tam nie ma podziału na hetero- i homoseksualnych, tam każdy, nawet żebrak, może stać się kimś, o ile ma pomysł na siebie i chęć, żeby spróbować. W Nowym Jorku każdy staje się anonimowy, urywa się jego historia z przeszłości i powstaje biała kartka, którą można zapełnić wszystkim tym, o czym się marzy.

Skąd ten fenomen? Czy to przez połączenie krwi angielskiej i holenderskiej, która stworzyła ludzi wierzących w wolność i w siłę marzeń? A może to przez indiańską magię, która ciągle żyje w tej ziemi i pamięta siłę wiary swoich pierwszych mieszkańców?

Nowy Jork. Miasto nadziei, idei i marzeń. W tym momencie powinnam powiedzieć, że mam dla wybranej osoby podwójny bilet do tego miasta, ale niestety – takie rzeczy to tylko w książkach i filmach.

Jeśli interesujecie się tym miastem lub lubicie historię to zachęcam wam do przeczytania książki Edwarda Rutherfurda „Nowy Jork.”

Ludzkie gadu-gadu

   Miała być recenzja, ale niech mi chłopak mój wybaczy! (bo on uparcie czeka zawsze na jakąś recenzję a ostatnio więcej u mnie niby-felietonów niż recenzji), jechałam dziś autobusem i ludzie mnie natchnęli do pisania.

   Bo w autobusie to wiecie jak jest – droga monotonna, nic się nie dzieje, drzewa za oknem nie dostarczają żadnej rozrywki, więc co wtedy robią ludzie? Ano rozmawiają... A niektórzy to tak rozmawiają, że można by o tym i książkę napisać.

   Na przykład dzisiaj; dosiadł się do mnie pewien poczciwy facet, gdzieś około trzydziestki, rudy i blady i ewidentnie samotny, bo tyle co tylko usiadł, wyciągnął telefon i zaczął dzwonić do każdego z listy kontaktów po kolei i każdemu opowiadał to samo; że w nocy nie mógł spać, to oglądał w telewizji serial z 1982 roku i że akcja tego serialu się działa w Wesołej. A jaka była fabuła serialu to tego nie wiem, bo zwykle w tym momencie rozmówcy na tyle się ogarniali, że po pierwszym szoku wymyślali wymówkę i się rozłączyli. A on niezrażony dzwonił dalej i jak wysiadałam po dwudziestu minutach wspólnej jazdy to rozpowszechniał stary serial akurat u swojej ciotki, która notabene do Wesołej daleko nie ma, co chłopina zaznaczył w pierwszym zdaniu ich rozmowy.

   Innego znowu razu pewna pani dzwoniła do kogoś i kategorycznie zażądała „Kup Golców!”. Pomyślałam sobie, kurde, albo milionerka, że ją na nich stać, albo jakaś mafia handlująca żywym towarem, ewentualnie strunami głosowymi pierwszego sortu.

Pogróżki telefoniczne to zresztą norma, nie dalej jak tydzień temu szłam z mamą z zakupów a za nami typowy dresiarz krzyczał do słuchawki, że „Ewka na Wigilię wyląduje na pogotowiu!”. Chociaż w sumie nie wolno ludzi określać po łysej czaszce i dresach, więc może on po prostu jasnowidzem był i wiedział, że w Wigilię akurat jakiejś Ewce wyrostek pęknie i trzeba będzie jechać na pogotowie. Albo ma uczulenie na karpia i rokrocznie taką wycieczkę sobie dziewczyna organizuje, kto wie?

   A propo niedomówień to przypomniała mi się scena sprzed lat, kiedy jeszcze byłam kaczęciem a nie łabędziem, i koleżanki przyszły po mnie do domu. A że mieszkałam w bloku, to wiadomo, że dzwoni się wtedy domofonem, więc odebrałam, wyszłam i nawiązała się między nami taka rozmowa:

A[ngela]: Czemu nie odebrała Twoja mama domofonu?

J[a]: Bo była w łazience,

A[ngela]: Ma okres?

J[a]: Nie.

J[ustyna]: Twoja mama jest w ciąży?

A[ngela]: Czemu?

J[ustyna]: Bo nie ma okresu.

A[ngela]: Który miesiąc?

   Ludzkiego gadania miło się słucha i zawsze miałam ambitny plan, żeby pozbierać do kupy wszystkie usłyszane w autobusie rozmowy; a jeżdżąc lat pięć na studia to się trochę nasłuchałam a i na przystankach bywało ciekawie. Na pierwszym roku studiów miałam taką Andżelikę – tatuaże miała od szyi do stóp, włosy długie, czarne i traf chciał, że jechałyśmy zawsze z jednego przystanku. Pewnego więc zimowego wieczora (a więc ciemno było) rozmawiamy sobie o wstępie do prawoznawstwa i o tym jaki ciężki to będzie egzamin, gdy zagaduje do nas pan wyglądający dość specyficznie. Ale że dalej moje nieocenianie po wyglądzie było silniejsze niż pokusa ucieczki, to potulnie czekałam co pan powie. A zapytał czy byśmy mu nie dały na wino, bo dopiero z więzienia wyszedł i by się napił. Na co moja studencka koleżanka, którą znałam dość słabo, mówi do niego: „Ja panu dam, bo ja mam chłopaka w więzieniu, to ja się z panem zintegruję.”

   Na następny dzień zagadałam do niej, ciekawa szczegółów. Otóż poszła ona na studia prawnicze, by wyciągnąć z więzienia swojego chłopaka, który siedział tam za napad jakiś. Ale tak się złożyło, że po pół roku zrezygnowała ze studiów i chyba biedaczysko ciągle odsiaduje swój wyrok.

   Gadanie, gadanie... A najlepiej się gada z przyjaciółką przy winie, albo z chłopakiem przy nalewce siedząc obok choinki. Jeszcze tylko dziesięć dni i Święta! Czas zapakować ostatnie prezenty i zacząć dekorować mieszkanie, żeby było czuć tą magię, mimo że śnieg się gdzieś w tym roku zapodział. A później będzie Wigilia i siądziemy wszyscy przy stole i będziemy gadać i gadać i gadać...

   I znowu mi te Święta się zaplątały i znowu zacznę wypatrywać pierwszych gwiazdek. Ale co mam poradzić, że mnie grudzień nastraja dość nostalgicznie? I strasznie ciekawska się robię, bo mi chłop powiedzieć nie chce co dostanę pod choinkę a sekret z tego zrobił na miarę paktu Ribbentrop- Mołotow. 

   Chłopcy to w ogóle tak mają, że lubią robić z wszystkiego tajemnicę; tata mojej koleżanki zrobił tajemnicę ze swojego nowego miejsca zamieszkania i do dzisiaj nie wiadomo gdzie przebywa. A znowu jeden mój znajomy przez rok utrzymywał przed mamą w tajemnicy, że go ze studiów wyrzucili. I w sumie to ja ich podziwiam za to, że oni potrafią nie-gadać. Niektórzy nawet potrafią milczeć cały dzień, albo burknąć ledwo z pięćdziesiąt słów. Matko kochana, jak?! Przecież trzeba się komunikować, opowiedzieć o tym co się człowiekowi śniło, jakie majtki ma na sobie i co planował zjeść na śniadanie, ale nie zjadł, bo w lodówce nie było a do sklepu daleko.

A oni to wszystko kontemplują w sobie i tłumią te wszystkie emocje i potem nic dziwnego, że w związku jakieś nieporozumienia wychodzą, bo on milczał, gdy ona pytała o jego znajomą z liceum. Jak milczał, znaczy ma coś na sumieniu; chociaż w sumie jakby się o niej rozgadał, to też by nieciekawie było, prawda?

   Stereotyp jest taki, że kobiety gadają przez cały dzień a mężczyźni raczej milczą. Ale wystarczy ich wsadzić na pół godziny do autobusu i z miejsca się rozgadają – sprawdzone przez lata użytkowania tej formy transportu!  

   Uf. Pogadałam sobie i mi lepiej.